كارى كه باعث بر عدم حصول مقصود خداى تعالى باشد ، البتّه عرش عوالم آفرينش و ايجاد متزلزل مىشود ، بلكه كاينات از اين جرئت و جسارت متألّم و منزجر و متزلزل شده ، به مرتكبين اين عمل لعنت مىفرستند .
ديگر از محرّمات زنا است كه ارتكاب اين امر شنيع ، در عالم احداث و با مىكند :
ابر نايد از پىِ منع زكات * وز زنا افتد و با اندر جهات
و هركه در جهان از مرض و با و طاعون فوت بشود ، بلاخلاف مقتول و قاتل آنها لاطى و زانى خواهند بود ؛ و زنا بر دو قسم است : يكى با محارم و ديگرى با ساير نسوان .
امّا دليل حرمت با محارم - از جمله وطى با مادر - : ضررهاى كلّى را متضمّن است كه هرگز عقل ناقص ما درك آن جمله را نخواهد كرد ، ولى به حسب ظاهر سبب نزاع پدر با پسر مىشود :
اوّلا : آن محبّت پدر را سلب نموده ، مبدّل به خصومت مىكند .
و ثانيا : اگر حمل ظاهر شود ، مجهول الحال خواهد بود كه با اين دو شخص اين طفل را از انساب چه نسبت است ؟
ثالثا : تقسيم مواريث مبهم مىماند .
رابعا : غيرت پدر متحمّل نمىشود ، كار به قتل منجرّ شده و در كثرت كه مقصود اصلى است ، نقص حاصل مىشود .
به فتواى عقل زنا با مادر حرام است .