نقل كردن اللّه تعالى انكارشان را در سياق ملامت دلالت بر معاد مىكند .
و همچنين آنچه از استفهام انكارى اصحاب شمال ظاهر مىشود كه آن قول رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله است به معاد جسمانى .
و همچنين قول اللّه تعالى
قُلْ إِنَّ الْأَوَّلِينَ . .
إلى آخره .
و مثل قول اللّه تعالى :
وَ نُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَنْ فِي السَّماواتِ وَ مَنْ فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَنْ شاءَ اللَّهُ ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرى فَإِذا هُمْ قِيامٌ يَنْظُرُونَ
« 1 » يعنى : دميده مىشود در صور دميدن اول ، پس مىميرند آنانى كه در آسمان و زمين باشند مگر كسى كه [ خداوند خواهد كه ] هلاك نشود بعد از آن دميده مىشود در صور دميدن [ . . . ] « 2 » .
[ و اگر يقين به يكى از اين دو بهم نرسد آن را در عرصهء امكان بگذارد .
و اكتفا به همين قدر مىكند در كتاب ، و ذكر نمىكند امورى كه مشهور است كه در اين مبحث ذكر مىكند اقلّ خلق اللّه الغنى : محمد بن عبد الفتّاح التنكابنى ، غفر اللّه ذنوبهما . قد تمّ فى ثالث عشر من شهر رمضان المبارك سنة 1104 « 3 » على يد اقلّ خلق اللّه و أضعفهم ميرزا على بن محمد بن يوسف ، غفر اللّه ذنوبهما ] « 4 » .
هامش
( 1 ) . زمر ( 39 ) : 68 .
( 2 ) . بقيهء نسخه كه برگ آخر آن بوده ، افتاده است .
( 3 ) . چنين است تاريخ سال در نسخه ، و ظاهرا مقصود 1114 باشد كه به رسم قديم نوعا صفر رقم عشرات را در امثال اين سنوات هم مىگذاردهاند . ( حاشيهء نسخهء استاد معظّم آية اللّه روضاتى ) .
( 4 ) . پاراگراف اخير از فهرست كتب خطى كتابخانههاى اصفهان : 126 اخذ شد .