يعنى : آيا گردانيدند سقايت حاج و عمارت مسجد الحرام را مثل ايمان كسى كه ايمان به خدا و روز جزا آورده است ؟
و در روايت رزين « 1 » است كه : فخر كرد على و عباس و شيبه ، و عباس گفت كه : من آب مىدهم حاج بيت اللّه را .
و شيبه گفت كه : من عمارت مىكنم مسجد خدا .
و على گفت كه : من هجرت كردم با رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله پس نازل گردانيد اللّه تعالى آيت را « 2 » .
و روايت كرده است ابن اثير در كتاب قضاء « جامع الاصول » از « صحيح ابن داود » و « ترمذى » از على عليه السّلام گفت كه : فرستاد مرا رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله به يمن كه قضا كنم ، پس گفتم : يا رسول اللّه ! مرا مىفرستى و من كم سنم و علمى به قضا ندارم !
پس فرمود كه : بدرستى كه خداى تعالى راه مىنمايد دل تو را و ثابت مىدارد - يعنى بر حق زبان مرا - پس هرگاه بنشيند نزد تو خصمان تو حكم مكن تا بشنوى از آخر همچنان كه شنيدى از اول ، زيرا كه اين سزاوارتر است از براى اينكه ظاهر شود از براى تو قضا .
گفت كه : هميشه قاضى بودم تا گفت كه : شك نكردم در قضا بعد از اين .
بعض روايات مذكوره دلالت بر امامت مىكنند اگر متذكر سخنان پيش باشى و غرض از ذكر روايات باقيه اطلاع بر بعض فضائل آن حضرت است .
روايت كرده است صاحب « حدائق الحقايق » رحمه اللّه از سيد جليل على بن
هامش
( 1 ) . در نسخهء خطى : ازين .
( 2 ) . نيز بنگريد به : جامع الاصول 8 / 663 - 664 .