مقام وصايت آن حضرت مورد تصديق تمام علماى بزرگ خودتان مىباشد و انكار اين معنى را ننمودهاند مگر عدهء قليلى از متعصّبين معاندين كه انكار همهء فضايل آن حضرت را نمودهاند .
چنانچه ابن ابى الحديد در ص 26 جلد اول شرح نهج البلاغه ( چاپ مصر ) گويد فلا ريب عندنا انّ عليّا عليه السلام كان وصىّ رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و ان خالف فى ذلك من هو منسوب عندنا الى العناد « 1 » .
اشعار بعض از صحابه اشاره به وصيت
آنگاه اشعار بسيارى از اصحاب رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نقل نموده كه تمام آنها متضمن وصايت آن حضرت مىباشد از جمله دو شعر از عبد اللّه بن عباس ( حبر امت ) است كه در شعر اول خود گويد :
وصىّ رسول اللّه من دون اهله * و فارسه ان قيل هل من منازل
و نيز از خزيمة بن ثابت ذو الشهادتين نقل نموده كه ضمن اشعار خود گويد .
وصىّ رسول اللّه من دون اهله * و انت على ما كان من ذاك شاهده
و نيز از جمله اشعار ابو الهيثم بن تيهان صحابى است گويد :
انّ الوصىّ امامنا و وليّنا * برح الخفاء و باحت الاسرار
براى اثبات مرام به همين مقدار اكتفا مينمايم چنانچه مايليد بقيه اشعار و گفتار را در اين باب مراجعه كنيد به آن كتاب تا كشف بيشترى بر شما گردد كه گويد اگر ملالت نمىآورد اوراق بسيارى پر ميكردم از اشعارى كه ذكر وصيت در او مىباشد .
پس معلوم شد وصايت توام با مقام نبوت كه فصل مادون مقام نبوت است همان مقام خلافت و رياست عامهء الهيه است .
شيخ - چنانچه اين اخبار صحيح است چرا در كتب آثار به وصيت نامهء از رسول خدا
هامش
( 1 ) شك و شبههاى نيست در نزد ما كه على عليه السّلام وصى رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله بوده و اگر چه مخالف اين معنى است كسى كه در نزد ما از اهل عناد مىباشد .