تعالى و حسن توفيقه - اين رساله در مقدمه و چهار فصل ، متكفّل تحقيق اين مطلب اعلى و مقصد اسمى شود . و از جهت شرافت و غرابت مقصود ، تسميهء آن به سرّ مخزون مناسب نمود . و بعضى احاديث را اوّل بلفظه ذكر مىكنم تا نمونه باشد از باقى . و در اكثر اكتفا به ترجمه مضمون مىشود ، تا منجرّ به طول كلام و خروج از مقتضاى مقام نگردد .
مقدمه در شرح لفظ رجعت و اشاره به خلاف در وقوع [ آن ]
مراد از رجعت رجوع كردن مرده است بعد از موت به حيات دنيا از زمان دولت حضرت صاحب الزمان - صلوات اللّه عليه و على آبائه الطاهرين - و قول اين مسأله مخصوص مذهب شيعهء اثناعشريه است ، و از ساير فرق شيعه قولى در آن مذكور نيست . و ظاهر اين است كه ايشان هم مثل سنّيان و منكراناند . حتّى اينكه در صدر اسلام و در زمان ائمهء معصومين - صلوات اللّه عليهم اجمعين - حتّى در زمان غيبت صغرى اكثر طايفهء شيعهء اثناعشريه هم اين مسأله را اصلا نشنيده بودند ، و جمعى هم كه شنيده بودند ، به خبر واحد به گوش ايشان بود و علم يقين به وقوع آن نداشتند ، مگر بعضى از خواصّ اصحاب ائمهء اخيار - صلوات اللّه عليهم - كه بالمشافهة يا بواسطهء مودّت يقين داشتند . و بعد از غيبت صغرى هم تا مدّتى متمادى به سبب اينكه اكثر احاديث ايشان از جهت تقيّه و طغيان مخالفان ، متفرّق و غير مشهور و از نظر اكثر مؤمنان و علما ، مختفى و مستور بوده و اكثر از آن خبر نداشته و اگر گاهى حديثى به نظر بعضى رسيده باشد خبر نپنداشتهاند و ايشان را از آن يقين حاصل نگشته ، و از اين جهت اكثر شيعيان در آن زمان يا مشكّك يا منكر رجعت بودهاند ، و در اين روزگار هم معلوم است كه اكثر شيعيان خبرى از اين مسأله ندارند ، و يقين ايشان را حاصل نيست . و در زمان دولت ابد مدّت ، ايمان منزلت ،