[ فصل دوم : اثبات عينيت وجود در واجب الوجود ]
[ 8 - لمعة الهية : اشتراك معنوى وجود ]
[ 5 ] قوله « و در صورت دوم بالضرورة . . . » « 1 »
اما در صورت علم باختصاص ، پس مطلب در نهايت انكشافست ، و اما در صورت شك باختصاص پس معلل كرده است والد علامه آن را در حواشى كه جسته جسته بر شوارق نوشتهاند باينكه تردد در شىء منفك نميشود از تردد در آنچه محتمل است اختصاص او به آن شىء ، و الا لازم مىآيد عدم احتمال اختصاص ، چنان كه فرمودهاند : « لان التردد فى شىء لا ينفك عن التردد فيما احتمل اختصاصه له ، و الا يلزم عدم احتمال اختصاصه له كما يظهر بالتأمل » . « 2 » و اين تعليل به ظاهر عليل است زيرا كه با صورت احتمال اختصاص علم ببقاء خاص و تردد در ذى الخاصه جمع مىشود مثل آنكه كسى شك كند در اختصاص مشى به حيوان و شبحى ماشى از دور مشاهده كند و نداند كه حيوانست يا غير حيوان ، پس اين شخص در اين صورت با تردد در حيوانيت عالم بمشى است و اختصاص نيز محتمل است و اين معنى كمال وضوح دارد بدون آنكه بتأملى محتاج باشد پس بهتر آنست كه گفته شود در صورت اشتراك
هامش
( 1 ) . 46 / 13 .
( 2 ) . الملّا عبد الله المدرس الزنوزى ، حاشية شوارق الالهام ، المقصد الاوّل ، الفصل الاوّل .