است يعنى يكفرد مؤمن با تولى از حجت خدا و عشق و محبت به آنها نمى تواند از دشمنان خدا پذيرائى كند چون در قلب و روان هركسى يك واقعيت مىتواند شكل پيدا كند زيرا كه در وجود انسان يك قلب بيش نيست كه قران ميفرمايد [ ما جَعَلَ اللّهُ لِرَجُلٍ مِنْ قَلْبَيْنِ في جَوْفِهِ . . . ]
خداوند در درون هر كسى دو تا قلب قرار نداده است .
وقتى كه هر انسانى يك قلب بيشتر ندارد قطعا درفضاى قلب وى تنها يك موضوع مىتواند شكل بگيرد چه اگر بخداى متعال عشق و محبت و وابستگى پيدا كند علاقمنديهاى غير او را نمى تواند در خود جاى دهد زيرا در يك محيط دو موضوع متضاد و مخالف يك ديگر نمى توانند يا بر جا شوند پس بايد يكى را انتخاب كرد و از ديگرى اجتناب نمود .
تولى از خاندان عصمت و طهارت يعنى امامان معصوم ( صلوات الله عليهم ) كه بر خواسته از عشق و محبت بخداست وقتى كه در قلب انسان جاى گرفت خود را گام بگام در مسير اطاعت و پيروى آنان قرار ميدهد در اين صورت مسئله [ تبرى ] از دشمنان اهلبيت ( صلوات الله عليهم ) كه همان دشمنان خدا هستند معنا پيدا مىكند و اين واقعيت غير قابل انكار است چون امكان ندارد كسى در فضاى قلبش به دو جهت مخالف توجه نمايد و هر دو را محبوب خود تَلَقّى كند در اين بخش از زيارت عاشورا تقرب بخداى متعال كه اوج رشد و كمال انسان است با برائت و بيزارى از دشمنان امامان معصوم و اظهار لعن و نفرين بر آنها شكل مىگيرد و بطور دقيق و روشن برنامه درسى اهل ايمان را بيان مىكند كه يكفرد مؤمن در راه نيل به مقام بلند قرب الهى ، نه تنها بايد قلب خويش را از ميل و علاقمندى به دشمنان ائمه هدى ( صلوات الله عليهم ) دور نگهدارد بلكه نفرت و بيزارى همراه با لعن و نفرين را در آن پديدار كند تا
شرح نوين زيارت عاشورا همراه با پيام ها و رازها (فارسى) — صفحة 215
مساهمون: حميد فتاحى
ص٢١٥