ممكن است اين پرسش مطرح شود كه چرا امام حسين عليه السّلام با اينكه از شهيد شدنش باخبر بود ، باز به ميدان جنگ رفت و با دست خود جانش را به خطر انداخت ؟
امام حسين عليه السّلام اصل اسلام را در خطر مىديد و از نقشههاى شوم بنى اميه براى خاموش كردن صداى « أشهد أن محمّدا رسول اللّه » باخبر بود ؛ ازاينرو جانش را فداى دين و قرآن كرد . در حقيقت امام حسين عليه السّلام با خون خود درخت اسلام را آبيارى كرد و دين جدش را زنده كرد .
هنگامى كه امام حسين عليه السّلام از مكه به سمت عراق حركت كرد ، به بنى هاشم نامه نوشت و در آن نامه فرمود : « هركس به من ملحق شود ، شهيد خواهد شد و هركس تخلف كند و در ركاب من نيايد ، به پيروزى نائل نشده است » . بنابراين امام حسين عليه السّلام فتح و ظفر را در شهادت مىديد و جانش را در راه هدف والايش فدا كرد .
چهرهء امام حسين عليه السّلام پس از آن همه تلفات و مصيبتها ، درخشندهتر و مبتهجتر مىگرديد و در مقابل ظلم و طغيان ايستاد و همهء همتش را براى پيروزى بر باطل به كار بست تا به ظفر الهى نائل شد .
شب قدر
خداوند در شب قدر آنچه را كه امام تا يك سال آينده بايد بداند ، بر او افاضه مىكند . امام صادق عليه السّلام مىگويند : « در شب قدر روح و ملائكه بر حجت خدا نازل مىشوند تا همهء تقديرات سال آينده را بر او عرضه كنند ، ازاينرو امام معصوم از يك سال آينده باخبر است ، ولى اگر يكى از امامان معصوم بخواهند بيش از آن را بدانند ، خداوند ، طبق درخواستشان ، آنها را باخبر مىكند » ؛ مانند پيغمبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله كه مىخواست بداند بر حسينش چه مىگذرد ، خداوند نيز دريغ نكرد و حضرت را از آيندهء امام حسين عليه السّلام باخبر كرد .