نوشتهاند : « مقصود از " و منهم من ينتظر " على بن ابى طالب عليه السّلام است ؛ او يگانه كسى است كه در زندگىاش دچار هيچگونه تغيير ، تبديل و بدعتى نشد » .
5 . سورهء مائده ، آيهء 55 :
إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ ؛
تنها خدا و رسول او و مؤمنانى كه نماز برپا مىدارند و فريضهء مالىشان را در حال ركوع مىپردازند ولى شما هستند .
6 . سورهء توبه ، آيهء 19 :
أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ وَ عِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ جاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ ؛
« آيا سيراب كردن حاجيان و آباد كردن مسجد الحرام را همانند كار كسى پنداشتهايد كه به خدا و روز پسين ايمان آوردهاند و در راه خدا جهاد مىكنند ؟ نه ، اين دو نزد خدا يكسان نيستند و خدا بيدادگران را هدايت نخواهد كرد » .
خدمت در بيت الحرام ، نزد قريش شرف محسوب مىشد . گروهى از بزرگان قريش مسئول سيراب كردن حاجيان و گروهى مسئول رسيدگى به ساختمان مسجد بودند و اين يك افتخار بزرگى براى آنان بود .
طبرى در تفسيرش « 1 » نقل مىكند كه عباس ، عموى پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله ، و شيبه - كه يكى از بزرگان قريش است - به يكديگر فخر مىفروختند .
عباس به شيبه گفت : « افتخار من از تو بيشتر است ؛ من عموى پيامبر و وصى عبد اللّه ، پدر پيامبر ، هستم و همچنين من مسئول سيراب كردن حاجيان مىباشم » .
در مقابل ، شيبه گفت : « افتخار من بيش از تو است ؛ من خادم ، كليددار
هامش
( 1 ) . ر . ك : تفسير طبرى ، ج 10 ، ص 68 .