و سرپرست بيت الحرام هستم . خداوند خانهاش را به من سپرده است » .
مولا امير مؤمنان عليه السّلام از آنجا مىگذشتند و سخنان عباس و شيبه را شنيدند .
حضرت امير عليه السّلام نزد آنها رفتند گفتند : « اجازه دهيد من هم فخر خود را بگويم .
افتخار من از شما دو نفر بيشتر است » .
پرسيدند : « چگونه ؟ »
حضرت پاسخ دادند : « نخستين كسى كه ايمان آورد ، نخستين كسى كه هجرت كرد و نخستين كسى كه جهاد كرد ، من بودم . اينها ملاك برترى است نه آنچه شما مىگوييد » .
عباس و شيبه گفتند : « نزد پيامبر صلّى اللّه عليه و آله برويم تا بين ما داورى كند » ، سپس خدمت پيامبر صلّى اللّه عليه و آله رفته ، هريك افتخارشان را بيان كردند .
پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله سكوت كردند و منتظر وحى بودند تا خدا ميان آنها داورى كند . در آن هنگام اين آيه نازل شد :
أَ جَعَلْتُمْ سِقايَةَ الْحاجِّ وَ عِمارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ جاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ وَ اللَّهُ لا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ .
7 . سورهء مريم ، 96 :
إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ سَيَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمنُ وُدًّا ؛
« كسانى كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كردهاند ، به زودى [ خداى ] رحمان براى آنان محبتى [ در دلها ] قرار مىدهد » .
اگر كسى ايمان حقيقى داشته باشد و كارهاى شايسته انجام دهد ، خداوند محبت او را در دل همه قرار مىدهد و همه دوستش خواهند داشت .
ابن عباس مىگويد : « اين آيه دربارهء على عليه السّلام است ؛ يعنى مصداق اتم و اكمل اين آيه على عليه السّلام است » . دوستى على عليه السّلام در قلب هر مؤمنى وجود دارد و اگر مودت على عليه السّلام در دل كسى نباشد ، او منافق است .