وردان ( متوفاى 160 ) وابن جمّاز ( متوفاى 170 ) هستند .
قراء أربعة عشر
چهار قارى ديگرى كه به قرائت شاذ ( خلاف مشهور ) قرائت مىكردند ، ولى مقبول عامّهء مردم بودند ، بر اين ده قارى افزوده شدهاند :
11 . حسن بصرى : حسن بن يسار ( متوفاى 110 ) قارى بصره ؛ دو راوي أو شجاع بلخى ( 190 - 120 ) ودورى ( متوفاى 246 ) كه أو را درك نكرده وبا واسطه از أو روايت كردهاند .
12 . ابن محيصن : محمد بن عبد الرحمن ( متوفاى 123 ) قارى مكة ؛ دو راوي أو بزّى ( 250 - 170 ) وابن شنبوذ ( متوفاى 328 ) هستند كه با واسطه از أو روايت كردهاند .
13 . يزيدى : يحيى بن مبارك ( متوفاى 202 ) قارى بصره ؛ دو راوي أو سليمان بن حكم ( متوفاى 235 ) وأحمد بن فرج ضرير ( متوفاى 303 ) هستند كه با واسطه از أو روايت كردهاند .
14 . أعمش : سليمان بن مهران اسدى ( متوفاى 148 ) قارى كوفه ؛ دو راوي أو شنبوذى ( 388 - 300 ) ومطوّعى ( متوفاى 371 ) هستند كه با چند واسطه از أو روايت كردهاند .
اين چهارده قرائت معروف كه هر كدام از طريق دو راوي نقل شده است ، مجموعا بيست وهشت قرائت را تشكيل مىدهند كه شناسايى آنان فىالجمله انجام گرفت .
پنج نفر از قرّاء سبعة به غير از ابن عامر وأبو عمرو ايرانىالاصلند . ابن عامر مجهول النسب وأبو عمرو از قبيلهء مازن تميم است ؛ ولى قاضى أسد يزيدى مىگويد : « أو از فارس شيراز از روستاى كازرون برخاسته است » .
عاصم ، أبو عمرو ، حمزه وكسائى ، صريحا اظهار تشيّع مىنمودند ، ولى ابن كثير ونافع از آنجا كه هر دو از فارس هستند ، احتمالا شيعه بودند . اما ابن عامر ،