فصل چهارم قرّاء وقرائات سبع
قرائت قرآن وتلاوت آيات آن يكى از مهمترين مسايل قرآن به شمار مىرود ، به طورى كه از همان ادوار نخستين پيوسته عدّهاى به اين كار همت گماشته وعهدهدار قرائت قرآن وتعليم آن در جامعهء اسلامى بودهاند . طبقات قرّاء شامل بزرگان صحابه چون عبد اللّه بن مسعود ، ابىّ بن كعب ، أبو الدرداء وزيد بن ثابت در طبقهء أول ؛ عبد اللّه بن عباس ، أبو الأسود دوئلى ، علقمة بن قيس ، عبد اللّه بن سائب ، اسود بن يزيد ، أبو عبد الرحمن سلمى ومسروق بن اجدع در طبقه دوم ؛ وبالآخرة بزرگانى ديگر در طبقات سوم تا هشتم مىگردد . پس از اين طبقات از قرّاء ، عهد تدوين قرائات آغاز شد وبه دنبال آن قرّاء سبعة تعيين گرديدند .
سلسلهء قرّاء ( قاريان به نام قرآن ) وقرائات ، قرن به قرن پيوسته ادامه داشت تا اينكه در أوايل قرن چهارم أبو بكر ابن مجاهد ( 245 - 324 ) شيخ القراء بغداد ، قرائات را در هفت قرائت از هفت قارى بنام ، به رسميّت شناخت . بعدها در دورههاى مختلف هفت قارى ديگر اضافه شد كه بدين ترتيب مجموعا چهارده قرائت معروف شد . به دليل آنكه هر كدام از اين قرائات به وسيلهء دو راوي روايت شده ، مجموع قرائت متداول به بيست وهشت قرائت مىرسد .
در حجيّت قرائات وتواتر آنها ، كه آيا جملگى به طور متواتر از پيامبر أكرم نقل
و