آن به آخرت مىرسى . « 1 »
19 - هركس خداوند به او مالى عطا كند بايد با آن به خويشان نيكى و رسيدگى نمايد ، و ميهمانى نيكو دهد و اسير و گرفتار را نجات بخشد ، و به مستمند و مقروض عطا كند . و بايد در اداى حقوق ( صاحبان حق ) و در پيشآمدها براى رسيدن به پاداش اخروى شكيبايى ورزد . نائل شدن به اين خصلتها شرف بزرگواريهاى دنيوى و نيل به فضيلتهاى اخروى است انشاء اللّه . « 2 »
20 - و بوسيلهى دنيا آخرت بدست مىآيد . « 3 »
21 - امام عليه السلام در حالى كه كفش خود را وصله مىكرد فرمود : به خدا سوگند اين كفش نزد من از فرمانروايى بر شما بهتر است مگر آنكه حقى را بر پا دارم يا باطلى را دفع كنم . « 4 »
22 - مردم در دنيا دو گونه عمل مىكنند ، يكى آنكه براى دنيا عمل مىكند كه اين ، دنيايش او را از آخرتش بازداشته است . . . و ديگرى آنكه براى بعد از آن عمل مىكند و اين آنچه از دنيا دارد بدون عملى به او مىرسد و او هر دو بهره ( بهرهى دنيوى و اخروى ) را بدست آورده و هر دو سرا ( سراى دنيا و سراى آخرت ) را با هم مالك شده و نزد خداوند نيز آبرومند است . « 5 »
23 - پرهيزكاران هم نعمتهاى نزديك دنيا و هم بهرههاى دور آخرت را دارند ، با اهل دنيا در دنيايشان شريكند و اهل دنيا در
هامش
( 1 ) - نهج البلاغه 2 / 213
( 2 ) - نهج البلاغه 2 / 33
( 3 ) - نهج البلاغه 2 / 63
( 4 ) - نهج البلاغه 1 / 76 و نزديك به همين مضمون در 1 / 32
( 5 ) - نهج البلاغه 3 / 217