( 8 ) گاهى محروم شدن از مواهب دنيوى ، عذاب وكيفرى بر زشتيها و گناهان و ناسپاسى نعمتهاست .
1 - خداى متعال مىفرمايد :
« وَ ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ وَ الْمَسْكَنَةُ وَ باؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ ذلِكَ بِأَنَّهُمْ كانُوا يَكْفُرُونَ بِآياتِ اللَّهِ وَ يَقْتُلُونَ النَّبِيِّينَ بِغَيْرِ الْحَقِّ ذلِكَ بِما عَصَوْا وَ كانُوا يَعْتَدُونَ -
و خوارى و بينوائى بر آنان افكنده شد و به غضبى از جانب خدا دچار شدند ، براى آنكه به آيات خدا كفر مىورزيد و پيامبران را بناحق مىشكتند ، و براى آنان كه نافرمانى كردند و متجاوز بودند » « 1 »
بنابرآنكه مبتلا كردن آنان به خوارى و بينوائى بطور « تكوينى » باشد معناى آيه مطابق منظور ما است ، و استثنائى هم كه در آيهى ديگر نقل شده بر همين معنا گواهى مىدهد :
« ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الذِّلَّةُ أَيْنَ ما ثُقِفُوا إِلَّا بِحَبْلٍ مِنَ اللَّهِ وَ حَبْلٍ مِنَ النَّاسِ وَ باؤُ بِغَضَبٍ مِنَ اللَّهِ وَ ضُرِبَتْ عَلَيْهِمُ الْمَسْكَنَةُ ذلِكَ
هامش
( 1 ) - سورهى بقره آيهى 60