خوردن مال يتيم از روى ستم برحذر مىدارد و آن عاقبت بد فقر و بينوائى در فرزندان صغير او خواهد بود ؛ در اين صورت آيه گواه بر مدّعاى ماست .
امّا اگر آيه مربوط به وصيت بهنگام مرگ و زيانى كه به ورثه مىرسد باشد مربوط به مدّعاى ما نخواهد بود .
2 -
« فَبِظُلْمٍ مِنَ الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ طَيِّباتٍ أُحِلَّتْ لَهُمْ وَ بِصَدِّهِمْ عَنْ سَبِيلِ اللَّهِ كَثِيراً -
پس به جهت ستمى از جانب يهودان ، برخى چيزهاى نيكويى كه حلالشان بود بر آنان حرام كرديم و به جهت آنكه بسيار از راه خدا جلوگيرى مىكردند » « 1 »
در اين آيه سلب نعمتهاى دنيوى كه كيفرى براى آنان مىباشد به صورت تشريعى است ( يعنى خداى متعال نعمت را از آنان سلب نكرده بلكه اجازهى استفاده از آن را سلب فرموده و بر آنان حرام كرده است )
همچنانكه در آيهى ديگر مىفرمايد :
« وَ عَلَى الَّذِينَ هادُوا حَرَّمْنا كُلَّ ذِي ظُفُرٍ وَ مِنَ الْبَقَرِ وَ الْغَنَمِ حَرَّمْنا عَلَيْهِمْ شُحُومَهُما
ذلِكَ جَزَيْناهُمْ بِبَغْيِهِمْ -
و بر يهودان هر حيوان چنگ و ناخندارى را حرام كرديم و از گاو گوسفند پيههاى آنها را بر ايشان حرام نموديم . . . اين چنين آنان را به جهت ستمكاريشان جزا داديم » « 2 »
بنابراين ، استدلال به اين آيه در مورد آنچه ما در صدد اثبات
هامش
( 1 ) - سورهى نساء آيهى 160
( 2 ) - سورهى انعام آيهى 146