صاحب جواهر « 1 » و فاضل نراقى دارند « 2 » ادعاى مقبولى است . بر فرض هم به درجهء ضرورت دين يا تواتر يا اجماع قطعى نرسد ، روايات باب مشتمل بر روايات صحيحه و موثقه و حسنه است . در استنباط حكم فرعى فقهى وجود يك روايت صحيح كفايت مىكند چه رسد به روايات مستفيضه از قبيل صحيحهء على بن جعفر ، « 3 » صحيحهء ريان بن صلت ، « 4 » موثقهء ابن فضال ، « 5 » صحيحهء ابراهيم بن ابى البلاد « 6 » و حسنهء نصر بن قابوس « 7 » و . . . .
حرمت فعل و عمل غنا و آواز خواندن كاملًا بيان شد . از روايات استفاده مىشود كه جنس و طبيعت و ذات غنا و آواز مُطرب مهيج و متناسب با مجالس لهو و لعب حرام است نه ، اينكه حرمت آن عرضى و به خاطر بعضى از عوامل بيرون از ذات باشد و ذاتاً حلال و مباح باشد .
حكم سماع و شنيدن غنا
استماع و شنيدن غنا نيز حرام است و قسمتى از روايات ابوابى كه در بالا ذكر شد شنيدن غنا را صريحاً تحريم نموده است ؛ از جمله در باب 99 ، حديث 19 ، 29 و 32 ؛ در باب 16 ، حديث 5 و 7 . براى نمونه دو حديث از اين ابواب نقل مىشود :
1 . موثقهء ابن فضال از سعيد بن محمد طاطرى از پدرش از امام صادق ( ع ) :
قال : سأله رجل عن بيع الجوارى المغنّيات . فقال :
« شراؤهنّ وبيعهنّ حرام وتعليمهنّ كفر ، واستماعهنّ نفاق » . « 8 »
2 . صحيحهء على بن جعفر از برادرش حضرت امام كاظم ( ع ) :
هامش
( 1 ) . جواهر الكلام ، ج 22 ، ص 44 .
( 2 ) . مستند الشيعه ، ج 2 ، ص 340 .
( 3 ) . وسائل الشيعه ، ج 17 ، ص 312 ، ح 32 .
( 4 ) . همان ، ص 306 ، ح 14 .
( 5 ) . همان ، ص 124 ، ح 7 .
( 6 ) . همان ، ص 123 ، ح 4 .
( 7 ) . همان ، ص 121 ، ح 4 .
( 8 ) . همان ، ص 124 ، ح 7 .