2 - لعب و بازى با آلات و ابزار قمار كه فعلى از افعال اختياريّه مكلّفين است و مورد بحث ما در اين مسأله پانزدهم راجع به همين امر است ، و در اين رابطه مطالبى به ترتيب مطرح است :
مطلب اوّل : كلمهء قمار به كسر قاف ، مصدر دوّم باب مفاعله است : قامر يقامر مقامرة و قمارا ، و اين باب ميان دو كس باشد .
مطلب دوّم : بحث حكمى : از لحاظ حكمى چندان بحثى نداريم و صريحا مىگوييم : قمار در اسلام حرام است ، و ادلّهء حرمت آن سه امر است :
1 - اجماع : شيعه و سنّى بر حرمت قمار اجماع دارند و اجماع المسلمين در ميان است [ و بلكه به قول بعض از فقهاء : على حرمة القمار ضرورة مذهب الاسلام « 1 » ، يعنى مسأله از ضرويات دين است كه به مراتب از اجماع بالاتر است . ]
2 - كتاب : از قرآن آياتى بر تحريم قمار دلالت دارد كه اظهر آنها اين آيه است :
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّمَا الْخَمْرُ وَ الْمَيْسِرُ وَ الْأَنْصابُ وَ الْأَزْلامُ رِجْسٌ مِنْ عَمَلِ الشَّيْطانِ فَاجْتَنِبُوهُ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ .
« 2 »
محلّ شاهد در كلمهء ميسر است كه منظور قمار مىباشد و بعدا در مسأله ثانيه از چهار مسألهء قمار توضيح خواهيم داد .
و چون آيهء شريفه قمار را رجس و پليدى از عمل شيطان دانسته و سپس امر به اجتناب كرده اين دليل بر تحريم قمار است .
3 - اخبار : روايات متواتر از طريق شيعه « 3 » و سنّى ( 4 ) دلالت دارد بر تحريم
هامش
( 1 ) مصباح الفقاهة ج 1 ص 368
( 2 ) سورهء مائده آيه / 92 .
( 3 ) وسايل الشيعه ج 12 ص 119 باب 35 .