خودت از مجاهدين و جهاد كنندگان قرار بده و بر كسانى كه سوء قصدى نسبت به من و ايشان كردهاند ، يارى فرما . . . .
بدون شك ، دعا براى آن حضرت و تعجيل در فرج باكفايتش ، نوعى پيروى و يارى كردن آن بزرگوار است ؛ زيرا يكى از نمونههاى يارى دين و ايمان و يارى امام زمان ارواحنا فداه ، يارى كردن زبانى است ، و دعا براى آن حضرت از اقسام يارى كردن زبانى به حساب مىآيد ؛ و اين چيزى نيست كه بر كسى پنهان باشد .
همچنين بيان علىّ بن ابراهيم قمى در تفسيرش ، گفتار ما را تأييد مىكند . ايشان در تفسير آيهء شريفهء
وَ إِذا حُيِّيتُمْ بِتَحِيَّةٍ فَحَيُّوا بِأَحْسَنَ مِنْها أَوْ رُدُّوها
« 1 » ؛ « اگر به شما اداى احترام شد ، شما نيز بهتر از آن يا به همان شكل اداى احترام را پاسخ دهيد » ، فرموده است : منظور از تحيّت ، سلام و موارد ديگرى از كارهاى نيك است .
زيرا كه دعا از برترين نوع احسان و نيكى است . بنابراين ، هنگامى كه بنده مؤمن براى مولايش امام عصر ارواحنا فداه دعا كند و اين كار را خالصانه انجام دهد ؛ مولاى بزرگوارش نيز در پاداش او دعايى خالص براى او خواهد كرد . بديهى است ، دعاى امام زمان
ارواحنا فداه براى شخص ، كليد تمام خيرات و خوبىها ، و نابود كنندهء همهء بدىها است
. گواهى و تأييد اين گفتار ، سخن مرحوم قطب راوندى در كتاب « خرائج » است ، وى مىگويد :
گروهى از اهل اصفهان - كه از جملهء ايشان ابوالعبّاس احمد بن نصر ؛ و ابو جعفر محمّد بن علويه هستند - برايم بازگو كردند كه مردى به نام عبدالرحمان در اصفهان بود و از شيعيان به حساب مىآمد . از او پرسيده شد كه به چه دليل تو از بين تمام مردم روزگار خود ، امام هادى عليه السلام را انتخاب كرده و او را امام و پيشواى خود قرار دادى ؟ !
وى گفته است : چيزى را مشاهده كردم كه برايم واجب شده است تا او را امام خود بدانم . من مردى فقير و بى چيز بودم ، ولى زبانى گويا داشتم و پر جرأت بودم . در
هامش
( 1 ) . سورهء نساء ، آيهء 86 .