ايشان هر چه از اذكار و اوراد و ختومات و همچنين نمازها و آيات قرآنى را كه در مدّت عمر خود از كودكى انجام داده بودند ، يادداشت كرده و به خاطر متضمّن بودن آن نوشته بر اسرار و نكات مهمّ ، صلاح نمىدانستند كه آن را در اختيار همگان قرار دهند . و به اين جهت آن را مخفى نگه داشته و پنهان مىنمودند .
مرحوم والد معظّم در ارتباط با آن نوشتهها مىفرمودند : مرحوم حاج شيخ حسنعلى اصفهانى در اواخر حيات خود آن نوشتهها را به مرحوم آية اللَّه حاج سيّد على رضوى دادند . « 1 »
مقصود از نقل اين جريان ، نكتهء مهمّى است كه آن را مرحوم حاج شيخ حسنعلى اصفهانى در آخر آن كتاب مرقوم فرموده بودند و بايد درس مهمّى براى همهء كسانى كه در راه معنويّات و سير و سلوك شرعى گام برمىدارند ، باشد
. آنچه ايشان در آخر كتاب خود نوشته بودند اين نكته بود كه :
اى كاش اين اذكار و اوراد و ختومات را در راه نزديك شدن و تقرّب به مولايم امام زمان
عجّل اللَّه تعالى له الفرج انجام مىدادم
. ببينيد يك شخصيّت مهمّ كه نام ايشان زبانزد خاصّ و عامّ بوده و هست چگونه در آخر عمر اظهار تأسّف مىنمايد و آرزو مىكند كه اى كاش هدف خود را از انجام آن اعمال ، تقرّب به حضرت بقيّة اللَّه ارواحنا فداه قرار داده بود .
هيچ گونه ترديدى وجود ندارد كه مرحوم حاج شيخ حسنعلى اصفهانى داراى قدرت مهمّ روحى بوده و از نيرو و قدرتى بسيار كم نظير در ميان افراد و چهرههاى شناخته شده ، بهرهمند بوده است ؛ با اين همه ، آرزو مىكند كه كاش سعى و تلاش خود را در راه تقرّب به امير عالم هستى به كار مىبرد
، و بدست آوردن قدرت تصرّف در افراد و بازگرداندن صحّت و سلامتى را به افراد مريض و كارهايى ديگر از اين قبيل را هدف خود قرار نمىداد .
هامش
( 1 ) . مرحوم آية اللَّه حاج سيّد على رضوى از علماى ربّانى مشهد مقدّس بودند و مرحوم والد معظّم اينجانب با ايشان دوستى و رفاقت خالصانهاى داشتند .