تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — صفحة 515

مساهمون:

ص٥١٥
الْمادِحينَ فَخْرُ مَدْحِهِ ، وَعَدا وَصْفَ الْواصِفينَ ماثِرُ حَمْدِهِ ، وَجَلَّ و ستايش او برتر از مدح و ستايش ستايشگران است ، و ستايش‌هاى شايستهء او از وصف توصيف كنندگان گذشته است ، عَنْ مَقالَةِ النَّاطِقينَ تَعْظيمُ شَأْنِهِ ، صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَ الِ مُحَمَّدٍ ، و بزرگداشت شأن او از گفتار گويندگان بالاتر و شكوه‌مندتر است ؛ بر محمّد و آل محمّد درود فرست وَافْعَلْ بِنا ما أَنْتَ أَهْلُهُ ، يا أَهْلَ التَّقْوى وَأَهْلَ الْمَغْفِرَةِ سه مرتبه . و آن گونه كه شايسته و بايستهء مقام توست با ما رفتار كن ؛ اى كسىكه شايستگى مقامش تقواست و مغفرت شيوهء رفتار او مىباشد . سپس يازده مرتبه اين بخش خوانده شود : لاإِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَحْدَهُ لاشَريكَ جز خداوند معبودى نيست ؛ يگانه و بىشريك است ؛ لَهُ ، سُبْحانَ اللَّهِ وَبِحَمْدِهِ ، أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَأَتُوبُ إِلَيْهِ ، ما شآءَ اللَّهُ خداوند منزّه و پاك است و مشغول حمد و ستايش او هستم ؛ از او طلب بخشش مىكنم و به سوى او باز مىگردم ؛ هر چه او بخواهد وَلا قُوَّةَ إِلّا بِاللَّهِ ، هُوَ الْأَوَّلُ وَالْآخِرُ وَالظَّاهِرُ وَالْباطِنُ ، لَهُ الْمُلْكُ مىشود ؛ و هر توان و حركتى تنها به سبب خداوند است ، او اوّل و آخر و ظاهر و باطن است ، فرمان‌روايى تنها از آنِ اوست وَلَهُ الْحَمْدُ ، يُحْيي وَيُميتُ ، وَيُميتُ وَيُحْيي ، وَهُوَ حَيٌّ لايَمُوتُ ، و ستايش تنها براى اوست ، او زنده مىكند و مىميراند ، و مىميراند و زنده مىكند ، و او زنده‌اى است كه هرگز نمىميرد ، بِيَدِهِ الْخَيْرُ ، وَهُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَديرٌ . همهء خيرات به دست اوست و او بر هر چيزى تواناست . سپس يازده مرتبه مىگويى : سُبْحانَ اللَّهِ وَالْحَمْدُ للَّهِ وَلا إِلهَ إِلَّا اللَّهُ وَاللَّهُ پاك و منزّه است خداوند و حمد و ستايش مخصوص خداست و معبودى جز خدا نيست ، و خدا أَكْبَرُ ، أَسْتَغْفِرُ اللَّهَ وَأَتُوبُ إِلَيْهِ ، ما شآءَ اللَّهُ لاحَوْلَ وَلا قُوَّةَ إِلّا بزرگ‌تر از آن است كه وصف شود ، از خدا طلب آمرزش نموده و به سوى او باز مىگردم ، آنچه او بخواهد مىشود ، هر توان و حركتى تنها به بِاللَّهِ الْحَليمِ الْكَريمِ الْعَلِيِّ الْعَظيمِ الرَّحْمنِ الرَّحيمِ الْمَلِكِ الْقُدُّوسِ سبب خداوند است ، كه بردبار بزرگوار ، بلند مرتبه ، بزرگ ، بخشنده ، مهربان ، پادشاه ، در نهايت پاكى ، الْحَقِّ الْمُبينِ ، عَدَدَ خَلْقِهِ وَزِنَةَ عَرْشِهِ وَمِلْأَ سَماواتِهِ وَأَرَضيهِ ، و حقّ آشكار است . اين ثناگويى را به تعداد مخلوقاتش و به وزن عرش و به اندازهء پر شدن آسمان‌ها و زمين‌هايش ،