تخطي إلى المحتوى الرئيسي

الصحيفة المهدية (صحيفه مهديه) (فارسى) — صفحة 496

مساهمون:

ص٤٩٦
وَبِحَقِّكَ شاهِدٌ ، وَإِلَيْكَ في مُلِمّي وَمُهِمّي ضارِعٌ ، لِأَنَّكَ حَيٌّ قَبْلَ و به حقّ تو گواهىدهنده‌ام و در امور سخت و مهمّ به تو تضرّع‌كننده‌ام ؛ زيرا تو قبل كُلِّ حَيٍّ ، وَحَيٌّ بَعْدَ كُلِّ مَيِّتٍ ، وَحَيٌّ تَرِثُ الْأَرْضَ وَمَنْ عَلَيْها ، از هر زنده‌اى زنده بوده‌اى ، و پس از هر كه بميرد نيز زنده خواهى بود ، و زنده‌اى هستى كه وارث زمين و هر كه بر آن قرار دارد وَأَنْتَ خَيْرُ الْوارِثينَ . أَللَّهُمَّ لاتَقْطَعْ عَنّي خَيْرَكَ في كُلِّ وَقْتٍ ، مىباشى ، و تو بهترين وارثان هستى . خدايا ؛ خير و نيكىات را هيچ گاه از من قطع مكن ، وَلَمْ تُنْزِلْ بي عُقُوباتِ النِّقَمِ ، وَلَمْ تُغَيِّرْ ما بي مِنَ النِّعَمِ ، وَلا و كيفرهاى انتقامىات را بر من مفرست ، و نعمت‌هايى را كه بر من ارزانى داشته‌اى تغيير مده ، أَخْلَيْتَني مِنْ وَثيقِ الْعِصَمِ ، فَلَوْ لَمْ أَذْكُرْ مِنْ إِحْسانِكَ إِلَيَّ و از حفاظت‌گاه‌هاى محكم و مطمئنّت مرا خالى مگردان ؛ زيرا ، اگر من از احسان وَإِنْعامِكَ عَلَيَّ إِلّا عَفْوَكَ عَنّي ، وَالْإِسْتِجابَةَ لِدُعآئي ، حينَ و نعمت‌بخشىات بر من ، جز عفو و بخششت و پاسخ‌دادن به دعايم - هنگامى كه رَفَعْتُ رَأْسي بِتَحْميدِكَ وَتَمْجيدِكَ ، لافي تَقْديرِكَ جَزيلَ حَظّي سر بلند كردن براى ستايش و بزرگ‌شماريت - را ياد نمىكردم ، با قراردادن بهرهء فراوان ، حينَ وَفَّرْتَهُ انْتَقَصَ مُلْكُكَ ، وَلا في قِسْمَةِ الْأَرْزاقِ حينَ قَتَّرْتَ چيزى از فرمان‌روايى تو كم نمىگشت ، و در تقسيم‌نمودن رزق و روزىها نيز با كم‌گذاشتن سهميّه من چيزى عَلَيَّ تَوَفَّرَ مُلْكُكَ . أَللَّهُمَّ لَكَ الْحَمْدُ عَدَدَ ما أَحاطَ بِهِ عِلْمُكَ ، بر پادشاهىات افزون نمىشد . خدايا ؛ حمد و ستايش را به تعداد آنچه علم و دانش تو بر آن احاطه دارد ، مخصوص تو دانم ؛ وَعَدَدَ ما أَدْرَكَتْهُ قُدْرَتُكَ ، وَعَدَدَ ما وَسِعَتْهُ رَحْمَتُكَ ، وَأَضْعافَ به تعداد آنچه قدرت و توان تو آن را درك كند و دريابد ؛ به تعداد آنچه رحمت تو آن را شامل و فرا گيرد ؛ بلكه چندين برابر ذلِكَ كُلِّهِ ، حَمْداً واصِلًا مُتَواتِراً مُتَوازِياً لِآلائِكَ وَأَسْمآئِكَ . همهء آن چه گفتم ، حمد و ستايش رسنده پى در پى هم‌راستا بر نعمت‌ها و نام‌هايت ( نشانه‌هايت ) نثار مىكنم . أَللَّهُمَّ فَتَمِّمْ إِحْسانَكَ إِلَيَّ فيما بَقِيَ مِنْ عُمْري ، كَما أَحْسَنْتَ إِلَيَّ بار پروردگارا ؛ احسان و نيكىات را بر من در باقىماندهء دوران زندگانىام تمام گردان ، همان گونه كه در