علّامهء مستنبط رضوان اللَّه عليه چنين مىفرمايد : از نظر عقل و نقل بر ما لازم است كه به الطاف حضرت حجّت ارواحنا فداه چنگ زنيم و در سختىها و مشكلات به او پناه بريم .
چرا كه آن بزرگوار ، سلطان زمان و امام و پيشواى عصر حاضر است ؛ گر چه از ديدگان ما غايب است ، همانا او ما را مىبيند ولى ما او را نمىبينيم ، يا او را مىبينيم ولى نمىشناسيم . به هر حال خورشيد عنايتش بر ما مىتابد ، حاجت هر كسى را كه به او توسّل جويد ، برآورده مىسازد .
ايشان مىافزايند : از اين توسّل آثار و نتايج عجيبى يافتم و هرگز خلافى از آن مشاهده نكردم .
آرى ؛ هر كس لذّت توسّل به دامان باكرامتش را نچشيده باشد از اين حقايق بىبهره است ؛ « بنفسي [ أنت ] من مغيّب لم يخل منّا »
؛ « جانم فدايت ؛ تو آن غايبى هستى كه از ميان ما خارج نمىباشد » . « 1 »
هامش
( 1 ) . التحفة الرضويّة : 160 .