و شيخ مفيد در كتاب « المسائل » فرموده است : امام عليه السلام مىتواند به علم خودش حكم نمايد همان گونه كه مىتواند به ظاهر گواهىها حكم نمايد و هر گاه بداند گواهى و شهادت با واقعيّتِ امرى كه دربارهء آن شهادت داده شد مخالف است حكم به بطلان شهادتِ شاهد مىنمايد و به آنچه خداوند بزرگ او را عالم نموده است حكم مىنمايد . « 1 »
قضاوتهاى ياوران امام زمان ارواحنا فداه در عصر ظهور
گسترش عدالت در جهان و ريشهكن شدن ظلم و ستم در سراسر گيتى ، در صورتى است كه قضاوتِ قاضيان در عصر ظهور ، بر اساس حقيقت و واقعيّت باشد نه بر اساس ظاهر و اين در صورتى تحقّقپذير است كه قاضى فراتر از بيّنه و يمين ، راهى براى يافتن حقيقت و درك واقعيّت داشته باشد .
از روايات روشن مىشود در حكومت عدالتگستر حضرت بقّية اللَّه الأعظم ارواحنا فداه نه تنها آن بزرگوار نيازى به سؤال از شاهد و بيّنه ندارند ؛ بلكه كارگزينان آن حضرت نيز كه در سراسر جهان مأمور به ريشهكن ساختن ظلم و ستم و استقرار عدل و انصاف مىباشند ، از امدادهاى غيبى برخوردار بوده و از امورى فراتر از بيّنه و يمين برخوردار مىباشند و هيچ گاه گرفتار بيّنهء دروغين و يمين كاذب نخواهند شد .
اين حقيقتى است كه در رواياتى كه بيانگر چگونگى قضاوتِ قاضيان در عصر درخشان ظهور مىباشد ، به آن تصريح شده است .
حضرت امام صادق عليه السلام در اين باره مىفرمايند :
إذا قام القائم بعث في أقاليم الأرض في كلّ إقليم رجلًا ، يقول :
عهدك في كفّك ، فإذا ورد عليك أمر لاتفهمه ولاتعرف القضاء فيه ،
هامش
( 1 ) . بحار الأنوار : 26 / 177 .