يعنى همانطور كه فردى كه در مشرق است برادر خود را در مغرب مىبيند ، كسى هم كه در مغرب است برادر خود را در مشرق مىبيند ؛ هر دو يكديگر را مىبينند ، ولى در تلويزيون كسى كه به آن نگاه مىكند افرادى را در تلويزيون مىبيند ولى آنان كه در صحنهء تلويزيون هستند نمىتوانند كسانى را كه به صحنه نگاه مىكنند ، ببينند .
جالب توجّه است كه امام صادق عليه السلام افزايش نيروى ديد و شنوايى مردم را به زمان قيام حضرت بقيّة اللَّه ارواحنا فداه مقيّد نمودهاند و فرمودهاند : « هر گاه قائم ما قيام نمايد . . . » كه از آن استفاده مىشود قبل از قيام آن حضرت ديدن و شنيدن مردم آن گونه نيست .
بنابراين نمىتوان گفت كه مقصود آن حضرت تلويزيون مىباشد - همان گونه كه متأسّفانه چند نفر از نويسندگان گفتار امام صادق عليه السلام در اين روايت را به تلويزيون تطبيق نمودهاند - زيرا ظاهر روايت اين است كه آن حضرت در مقام بيان ويژگىهاى عصر ظهور مىباشند .
4 - اگر مقصود آن بزرگوار از اين كلام تلويزيون باشد ، اين امتيازى براى زمان قيام امام عصر ارواحنا فداه نخواهد بود ؛ زيرا تلويزيون قبل از قيام آن ، اختراع شده و در عصر تيرهء غيبت بسيارى از مردم را به تاريكى بيشتر كشانده است .
5 - اگر چه با نگاه به تلويزيون ، انسان افراد را از راههاى دور در سراسر جهان مىبيند ولى قدرت ديدن و شنيدن با وسايل صنعتى به معناى امتداد و افزايش قدرت ديدن و شنيدن نيست .
6 - در اين روايت ، خصوصيّت ذكر شده به شيعيان اختصاص داده شده ؛ زيرا امام صادق عليه السلام مىفرمايد :
« مدّ اللَّه لشيعتنا »
و استفاده از تلويزيون اختصاص به شيعيان ندارد .
7 - نگاه كردن به تلويزيون نه تنها باعث افزايش قدرت ديدن نمىشود بلكه همان گونه كه دانشمندان گفتهاند نگاه كردن به تلويزيون براى چشم
دولت كريمه امام زمان (عج) (فارسى) — صفحة 236
مساهمون: سيد مرتضى مجتهدى سيستانى
ص٢٣٦