الْعَظِيمِ
( 129 )
عظيم .
تفسير : اگر مردم قدر شفقت و خيرخواهى و دلسوزى بى كران پيغمبر را نشناسند ، باكى نيست ؛ بالفرض « 1 » ، تمام دنيا از آن حضرت ( ص ) روگردان شوند ، تنها خدا ( ج ) به حضرت وى كافيست ؛ بجز خداى متعال ، ديگرى لايق پرستش و قابل اعتماد نيست ؛ مالك سلطنت زمين و آسمان و « عرش عظيم » ( تخت شهنشاهى ) اوست ؛ نفع و ضرر ، هدايت و ضلالت ، همه در قدرت وى مى باشد .
فائده : در سنن ابو داود ، از ابو الدرداء روايت است : هركه صبح و شام هفت ( روز هفته ) ، هفت مرتبه « حسبى الله لا إله الا هو عليه توكلت و هو رب العرش العظيم » خواند ؛ حضرت احديّت همه هموم و غموم او را كفايت مىكند . دربارهء عظمت عرش ، تفصيل در روح المعانى تحت آيت حاضره ملاحظه شود .
هامش
( 1 ) . به فرض آنكه