وَ سَيَعْلَمُ الْكُفَّارُ لِمَنْ عُقْبَى الدَّارِ
( 42 )
و زود خواهند دانست اين كافران كه كه را باشد جزاى آن سراى ؛
تفسير : طورى كه گذشتگان انجام مكر خود را ديدند به كفّار موجوده هم ، قدر عافيت معلوم مىشود .
وَ يَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُوا لَسْتَ مُرْسَلًا قُلْ كَفى بِاللَّهِ شَهِيداً بَيْنِي وَ بَيْنَكُمْ
و مى گويند كافران : نيستى فرستاده شده ! بگو : بس است خدا گواه در ميان من و شما ؛
تفسير : از تكذيب شما چيزى ساخته نمى شود ؛ چون خداى پاك نشانه هاى بزرگ صداقت مرا آشكار مىكند . قرآن كه كلام اوست ، همچنانكه بر فرودآمدن خود از بارگاه الهى ( ج ) گواهى مىدهد ، بر نبوّت من نيز شاهد است . اگر ديده بگشائيد ، مى بينيد كه در احوال بسيار نامساعد اشاعت راستى به اين صورت ، و تأثير آن در دل دشمنان ، و مغلوب و مقهور شدن دروغ ، همه براى حقّانيّت من دليل آشكارا از طرف خداست .
وَ مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ
( 43 )
و بس است كسى كه نزد اوست علم كتاب .
تفسير : كسانى كه از علم قرآن و حقايق آن آگاه شده اند نيز ، از دل گواهى مى دهند كه دروغى نبافته ام . همچنين دل هاى آنانى كه در « 1 » كتب سابقهء سماويّه و پيشگوئى هاى آنها در خصوص من علم دارند ، گواهى مى دهند كه محمد - صلّى اللّه عليه و سلّم - مطابق همان پيشگوئى ها ظهور نموده است كه صدها سال
هامش
( 1 ) . به ، نسبت به