وَ مَنْ يَعْمَلْ مِنَ الصَّالِحاتِ مِنْ ذَكَرٍ أَوْ أُنْثى وَ هُوَ مُؤْمِنٌ فَأُولئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَ لا يُظْلَمُونَ نَقِيراً
( 124 )
و هركه كند از كارهاى شايسته ، مرد باشد يا زن ، حال آنكه او مسلمان باشد ؛ پس آن گروه ، مىدرآيند در بهشت ؛ و ستم نمىشوند به قدر كنجدى ( پوست دانهء خرما ) .
تفسير : اهل كتاب يعنى يهود و نصارى مىپنداشتند كه چون ما بندگان خاصّ خدائيم ، مانند ديگران در اثر گناهان مورد بازخواست نمىشويم ؛ پيغمبران ما حمايت مىكنند و ما را نجات مىدهند . بعضى مسلمانان بىخرد نيز دربارهء خويش چنين مىانديشيدند ؛ خداوند ( ج ) فرمود : نجات و ثواب به پندار و اميد كسى موقوف و منحصر نيست ؛ هركه بد كند به سزا مىرسد ؛ هنگام عذاب الهى ( ج ) حمايت كسى به كار نمىآيد . در مصيبت اندك و بيمارى دنيا غور كنيد : كسى را كه خدا ( ج ) گرفتار مىكند ، فقط خدا خود نجات مىبخشد ؛
آنان كه اعمال نيكو نمودند ، به شرطى كه « 1 » ايمان داشته باشند ، به بهشت مىدرآيند ، و ثواب حسنات خويش را كامل مىيابند . خلاصه ، ثواب و عقاب مربوط به اعمال است ؛ از آرزو و توقّع چيزى ساخته نمىشود ؛ از آرزوها بگذريد و به انجام اعمال نيك همّت گماريد .
هامش
( 1 ) . به شرط آنكه