أَجَلٍ مُسَمًّى فَاكْتُبُوهُ وَ لْيَكْتُبْ بَيْنَكُمْ كاتِبٌ بِالْعَدْلِ وَ لا يَأْبَ كاتِبٌ أَنْ يَكْتُبَ كَما عَلَّمَهُ اللَّهُ فَلْيَكْتُبْ وَ لْيُمْلِلِ الَّذِي عَلَيْهِ الْحَقُّ وَ لْيَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ وَ لا يَبْخَسْ مِنْهُ شَيْئاً
ميعاد مقرّر ، ( پس ) بنويسيد آن را ؛ و بايد كه بنويسد ميان شما نويسنده به انصاف ؛ و انكار نكند نويسنده از آنكه نويسد ، چنانچه آموخته است او را خدا ؛ پس بايد كه وى بنويسد ؛ و املا كند كسى كه بر وى قرض است ، و بايد بترسد از خدا كه پروردگار اوست ، و نقصان نكند از آن قرض چيزى ؛
تفسير : اوّل ، فضيلت خيرات و صدقه و احكام آن بيان گرديد ؛ ثانيا ، قبح حرمت سود ذكر شد ؛ اكنون بيان معاملات قرض است . از اين آيت معلوم مىشود كه گرفتن قرض و وعدهء اداى آن در وقت معيّن جايز است . چون معاملهء قرض به آينده متعلّق است ، در آن نسيان و خلاف و نزاع احتمال دارد ؛ بايد موعد معيّن شود ، و چندان اهتمام به عمل آيد كه آينده موجب اختلاف و منازعت نشود ؛ به اين صورت كه موضوع به قيد كتابت درآيد ، و موعد معيّن گردد ؛ اسماى معاملهداران و تفصيل معامله صاف و واضح در آن نگاشته شود ؛ نويسنده انكار نورزد ؛ شرع و انصاف را مرعى داشته بنويسد ؛ بايد مديون خود بنويسد ، و يا خود به كاتب گويد ، و در حقّ