جُنُودِهِ قالَ الَّذِينَ يَظُنُّونَ أَنَّهُمْ مُلاقُوا اللَّهِ كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً بِإِذْنِ اللَّهِ وَ اللَّهُ مَعَ الصَّابِرِينَ ( 249 )
لشكرهاى او ! گفت آنان كه مىدانند هر آئينه ايشان ملاقاتكنندگاناند به اللّه : بسا از طائفهء اندك كه غالب مىشود جماعت بسيار را ، به حكم اللّه ؛ و اللّه همراه صابران است .
تفسير : مردم در هوس آمادگى و حركت با طالوت شدند . طالوت گفت : تنها جوانانى با ما بروند « 1 » كه قوّتمند ، زحمتكش ، فارغالبال ، دلاور و صبور باشند ! با وصف اين اعلان ، هشتاد هزار تن با طالوت حركت كردند . وى خواست بار ديگر آنها را بيازمايد ؛ در منزل نخستين آب نبود ؛ در منزل دوّم ، چون به جوى آب رسيدند ، طالوت امر داد كه هر كه بيش از يك كف آب از اين جوى بنوشد ، شايستگى رفتن را ندارد . سه صد و سيزده تن با وى ماندند ، و سايرين از ايشان جدا شدند . كسانى كه بيش از يك كف آب ننوشيده بودند ، تشنگى آنها فرو نشست ؛ امّا ، ديگران چندانكه آب مىنوشيدند تشنگىشان مىافزود ؛ تا آنكه پيش رفته نتوانستند « 2 » .
وَ لَمَّا بَرَزُوا لِجالُوتَ وَ جُنُودِهِ قالُوا رَبَّنا أَفْرِغْ
و چون ظاهر شدند مقابل جالوت و لشكرهايش ، گفتند : اى پروردگار ما ، بريز
هامش
( 1 ) . بيايند
( 2 ) . نتوانستند پيش بروند .