تفسير : در بنى اسرائيل صندوقى بود كه در آن تبرّكات بود ؛ موسى ( ع ) و ديگر انبياء آن را در ميدانهاى جنگ پيشاپيش اردو مىبردند ؛ خداوند ( ج ) ايشان را به طفيل آن فاتح و فيروز مىگردانيد . چون جالوت غالب شد ، صندوق را با خود برد ؛ وقتى كه رضاء الهى ( ج ) به استرداد صندوق به بنى اسرائيل قرار يافت ، جائى كه « 1 » كافران صندوق را مىنهادند ، در آنجا و با و بلا فرود مىآمد ؛ چنانچه « 2 » پنج شهر خراب گرديد . عاقبت بيچاره شده ، و صندوق را بر دو گاو نر حمل كرده راندند ؛ فرشتگان گاوها را به دروازهء طالوت آوردند . بنى اسرائيل آن علامت را مشاهده كردند ، و بر سلطنت طالوت اعتراف نمودند . وقتى كه طالوت بر جالوت لشكر كشيد ، هوا به غايت گرم بود .
فَلَمَّا فَصَلَ طالُوتُ بِالْجُنُودِ قالَ إِنَّ اللَّهَ مُبْتَلِيكُمْ بِنَهَرٍ فَمَنْ شَرِبَ مِنْهُ فَلَيْسَ مِنِّي وَ مَنْ لَمْ يَطْعَمْهُ فَإِنَّهُ مِنِّي إِلَّا مَنِ اغْتَرَفَ غُرْفَةً بِيَدِهِ فَشَرِبُوا مِنْهُ إِلَّا قَلِيلًا مِنْهُمْ فَلَمَّا جاوَزَهُ هُوَ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ قالُوا لا طاقَةَ لَنَا الْيَوْمَ بِجالُوتَ وَ
پس چون برآمد طالوت با لشكرها ، گفت : هر آئينه اللّه آزمايشكننده است شما را به نهرى ؛ پس هر كه بنوشد از اين نهر ، پس نيست از من ؛ و هر كه نچشد آن را ، پس هر آئينه او از من است ؛ مگر كسى كه بردارد يك كف آب به دست خود ؛ پس نوشيدند همه از آن نهر ، مگر اندكى از ايشان ؛ پس وقتى كه گذشت از جوى طالوت و مؤمنان همراه وى ، گفتند : نيست توانائى به ما امروز به مقابلهء جالوت و
هامش
( 1 ) . هر جايى كه ، هر كجا كه
( 2 ) . چنان كه