تفسير : در آن سه صد و سيزده تن كه مقابل جالوت صف آراستند ، حضرت داود ( ع ) با پدر و شش برادر خود شموليت داشت « 1 » . داود - عليه السّلام - در راه به سه پارهسنگ تصادف نمود ؛ سنگها صدا كردند :
ما را بردار تا جالوت را بكشيم ! چون دو لشكر مقابل يكديگر ايستادند ، جالوت به ميدان درآمد و گفت :
من تنها همه را بسندهام ؛ بيائيد ! حضرت اشموئيل - عليه السّلام - پدر حضرت داود ( ع ) را خواسته ، گفت :
پسران خويشتن را به من بنما ! وى شش پسر خود را كه بلند بالا و قوى هيكل بودند به وى نمود ، جز داود ( ع ) كه كوتاه قد و ناتوان بود و گوسفندان را مىچرانيد . اشموئيل ( ع ) داود ( ع ) را طلب كرد و پرسيد :
مىتوانى جالوت را بكشى ؟ جواب داد : آرى ! داود ( ع ) در مقابل جالوت ايستاد ، و همان سه قطعه سنگ را در فلاخن نهاده به جالوت حواله كرد . جالوت سراپا در آهن غرق بود ، جز پيشانى وى كه برهنه بود ، سنگهاى داود - عليه السّلام - مستقيما به پيشانى وى اصابت كرد ، و از قفايش بدر آمد . لشكريانش بهزيمت رفتند ، و مسلمانان بر آنها فيروز گرديدند . پس از اين واقعه طالوت دختر خويش را به داود - عليه السّلام - ازدواج نمود « 2 » و چون طالوت را رشتهء عمر به پايان آمد ، داود ( ع ) به سلطنت برسيد .
ازينجا برمىآيد كه جهاد هميشه جارى بوده و در آن رحمت و احسان بزرگ خداوند ( ج ) است ؛ بىخردان گويند : جنگ كار انبياء نيست .
تِلْكَ آياتُ اللَّهِ نَتْلُوها عَلَيْكَ بِالْحَقِّ وَ إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ
( 252 )
اين آيتهاى اللّه است ، مىخوانيم آن را بر تو براستى ؛ و هر آئينه تو به تحقيق از رسولان مائى .
هامش
( 1 ) . حضور داشت .
( 2 ) . تزويج