أُولئِكَ لَهُمْ نَصِيبٌ مِمَّا كَسَبُوا
آن گروه مر ايشان راست حصّهاى از آنچه كسب كردهاند ؛
تفسير : نخست ، فرمود : خدا را ياد كنيد و جز وى هيچگاه ديگرى را ياد منمائيد ؛ اكنون ارشاد مىشود كه ذاكران خدا و دعاكنندگان دو قسماند : گروهى مطلوب و مطمح نظر آنها فقط دنيا مىباشد ، و دعاى آنها اين است كه هر چه از نعمت و ثروت و عزّت و غيره به ما داده مىشود ، تنها در دنيا داده شود ؛ اينان از نعمت آخرت بىبهرهاند . گروه ديگر طالب آخرتاند ؛ در دنيا نيكوئى مىطلبند يعنى توفيق بندگى و غيره ؛ و در آخرت نيكويى ، يعنى ثواب و رحمت و جنّت ، مىطلبند ؛ پس اين چنين مردم در آخرت از ثواب حجّ و دعا و جمله حسنات خود حصّهء كامل مىيابند .
وَ اللَّهُ سَرِيعُ الْحِسابِ
( 202 )
و اللّه زودگيرندهء حساب است .
تفسير : خدا ( ج ) در قيامت حساب تمام مردمان را به يكدم تمام مىكند ؛ يا اينكه : قيامت را بعيد مپنداريد ؛ زود مىآيد ، و هيچ گريزگاهى از آن نيست ؛ قيامت را از ياد مبريد ، و از انديشهء آن فارغ مباشيد .
وَ اذْكُرُوا اللَّهَ فِي أَيَّامٍ مَعْدُوداتٍ
و ياد كنيد خدا را در روزهاى شمرده شده ؛
تفسير : « ايّام معدودات » روزهاى يازدهم ، دوازدهم و سيزدهم ذى الحجّه است . در اين ايّام ، به مردمى كه از حج فارغ مىشوند ، حكم است كه در منى قيام كنند ، و هنگام رمى جمار ( افكندن سنگريزهها ) و بعد از هر نماز تكبير گويند . در ديگر اوقات اين ايّام نيز لازم است كه تكبير گويند ، و بسيار به ذكر خدا ( ج ) مشغول باشند .