صرف نمائيد ؛ خويشتن را در هلاك ميافكنيد ، ترك جهاد و امساك مال در راه آن ، شما را ضعيف و دون همّت ، و دشمنانتان را نيرومند و دلير ميگرداند .
وَ أَحْسِنُوا إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ الْمُحْسِنِينَ ( 195 ) وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلَّهِ
و نيكوئى كنيد ؛ هر آئينه خدا دوست مىدارد نيكوكاران را .
و تمام كنيد حج و عمره را براى خدا ؛
تفسير : در ضمن حج ، آن احكام جهاد كه مناسب بود ، بيان شد ؛ اكنون احكام حجّ و عمره بيان مىشود .
فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ وَ لا تَحْلِقُوا رُؤُسَكُمْ حَتَّى يَبْلُغَ الْهَدْيُ مَحِلَّهُ
( پس ) اگر شما منع كرده شويد ، پس بر شما لازم است آنچه آسان باشد از هديه ؛ و متراشيد سرهاىتان را ، تا آنكه رسد هديه به جايش ؛
تفسير : مقصد : هركه براى حج يا عمره آغاز كرد ؛ يعنى ، احرام بست ؛ اتمام آن بر وى لازم مىباشد ، و نمىتواند آن را ناتمام گذاشته از احرام برآيد . اگر از بيم دشمن و بيمارى ( و غيره ) نتوانست حجّ و عمره را ادا نمايد به قدر استطاعت بر وى قربانى ( هديه ) واجب مىگردد . حدّ كمترين هديه يك بز يا گوسفند است . هديه را بوسيلهء شخصى به مكّه بفرستد و تعيين كند كه اين هديه را به حرم رساند و در فلان روز ذبح كند . وقتى كه تخمين او تكميل گرديد و دانست كه هديهء وى به حرم رسيده ذبح شده خواهد بود « 1 » ، در آن روز سر خود را بتراشد ؛ قبل از آن قطعا
هامش
( 1 ) . به حرم خواهد رسيد و ذبح خواهد گرديد ،