وَ ارْزُقْ أَهْلَهُ مِنَ الثَّمَراتِ مَنْ آمَنَ مِنْهُمْ بِاللَّهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ
و روزى ده ساكنان آن را از ميوهها ، كسى كه ايمان دارد از ايشان به خدا و روز قيامت ؛
تفسير : در حقّ مؤمنان باشندهء كعبه دعا نموده ، گفت : آنها را ميوه روزى كن ! دربارهء كافران دعا نكرد ، تا آنجا از لوث كفر پاك بماند .
قالَ وَ مَنْ كَفَرَ فَأُمَتِّعُهُ قَلِيلًا ثُمَّ أَضْطَرُّهُ إِلى عَذابِ النَّارِ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ
( 126 )
گفت : و كسى كه كافر شود بهرهمند مىگردانيمش اندكى ، باز ناچار گردانم او را به سوى عذاب آتش ؛ و بد مرجع است .
تفسير : خداوند ( ج ) فرمود : در دنيا به كافران نيز روزى داده مىشود ، و رزق چون امامت نيست كه جز اهل ايمان ديگرى را ميسّر نشود .
وَ إِذْ يَرْفَعُ إِبْراهِيمُ الْقَواعِدَ مِنَ الْبَيْتِ وَ إِسْماعِيلُ رَبَّنا تَقَبَّلْ مِنَّا إِنَّكَ أَنْتَ السَّمِيعُ الْعَلِيمُ
( 127 )
و ياد كن آنگاه كه بلند مىكرد ابراهيم بنيادهاى خانهء كعبه را ، و اسمعيل ؛ ( دعا مىكردند : ) اى پروردگار ، بپذير از ما ؛ هرآئينه تو توئى نيك شنواى دانا .