فرمود كه بجاى راعنا ، انظرنا بگوئيد كه معناى آن نيز همين است ؛ اگر در اوّل به سخنان پيغمبر به توجّه گوش نهيد ، به سؤال مكرّر حاجت نمىافتد ! امّا يهود ، اين كلمه را به نيّت بد و فريب ادا مىكردند ، و هرگاه اندكى كسره را اشباع مىدادند ، راعنا به « راعينا » بدل مىگشت و معناى آن « شبان ما » مىشد ؛ و در زبان يهود ،
« راعِنا »
مرد احمق را نيز مىگويند .
ما يَوَدُّ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ وَ لَا الْمُشْرِكِينَ أَنْ يُنَزَّلَ عَلَيْكُمْ مِنْ خَيْرٍ مِنْ رَبِّكُمْ وَ اللَّهُ يَخْتَصُّ بِرَحْمَتِهِ مَنْ يَشاءُ وَ اللَّهُ ذُو الْفَضْلِ الْعَظِيمِ
( 105 )
دوست نمىدارند آنان كه كافر شدند از اهل كتاب ، و نه مشركان ، كه فرود آورده شود بر شما چيزى از نيكوئى از پروردگار شما ؛ و اللّه اختصاص مىدهد به مهربانى خويش آن را كه خواهد ، و اللّه خداوند فضل بزرگ است .
تفسير : كافران نزول قرآن را هرگز نمىپسندند ؛ خواه يهود باشند ، خواه مشركان مكّه ؛ يهود مىخواهند پيغمبر آخر الزّمان در بنى اسرائيل بوجود آيد ، و مشركان ( چون ابو جهل و امثال آن ) آرزو دارند اين آفتاب سعادت از افق اميد آنها طالع گردد . خداوند ، جلّ مجده ، به فضل و عنايت خود ، پيغمبر آخر الزّمان را از ميان مردمان امّى برگزيد .
ما نَنْسَخْ مِنْ آيَةٍ أَوْ نُنْسِها نَأْتِ بِخَيْرٍ مِنْها أَوْ مِثْلِها أَ لَمْ تَعْلَمْ أَنَّ اللَّهَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
( 106 )
اگر نسخ مىكنيم از آيتى ، يا فراموش مىگردانيم آن را ، مىفرستيم بهتر از آن ؛ يا مانند آن آيا نمىدانى هر آئينه اللّه بر هر چيزى تواناست ؟ !