مِنْ عِنْدِ اللَّهِ خَيْرٌ لَوْ كانُوا يَعْلَمُونَ
( 103 )
از نزد خدا بهتر است ؛ اگر مىدانستند .
تفسير : خلاصه ، يهود علم دين و كتاب را ترك گفتند و پيرو سحر گرديدند . سحر از دو جا سرچشمه گرفته : اوّلا ، از روزگار سليمان ( ع ) . در آنوقت ، مردم با جنّيان آميزش داشتند ، و از شيطانها جادو آموختند ، و جادو را به حضرت سليمان نسبت كردند ، و گفتند : ما اين فن را از وى آموختيم ؛ سليمان ( ع ) كه بر جنّ و انس حكومت داشت ، به نيروى جادو بود ! اين است كه خداوند فرمود : اين كار كفر است ، و از سليمان نيست . دوّم ، از عهد هاروت و ماروت كه دو فرشته بودند به صورت انسان ، در ميان مردمان ، در شهر بابل ساكن ، و در فنّ جادو علم داشتند .
ايشان طالبان اين فن را باز مىداشتند ، و مىگفتند : دانستن سحر موجب زوال ايمان است ! امّا ، اگر كسى به ياد گرفتن جادو اصرار مىورزيد ، به وى مىآموختند . مقصد از اين كار ، معاملهء آزمايش با بندگان بود . خداوند فرمود : در اين علوم جز خسارت دنيا و ضرر قطعى آخرت ، مفادى متصوّر نيست « 1 » ، و جز به ارادهء خداوند ، كارى كرده نمىتوانند « 2 » ؛ و به نزد پروردگار ، ثواب در آموختن علم دين و كتاب است .
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَقُولُوا راعِنا وَ قُولُوا انْظُرْنا وَ اسْمَعُوا وَ لِلْكافِرِينَ عَذابٌ أَلِيمٌ
( 104 )
( اى كسانى كه ايمان آوردهايد ) اى مؤمنان ، مگوئيد : راعنا ! و بگوئيد :
انظرنا ، و بشنويد ؛ و مر كافرانراست عذابى دردناك .
تفسير : يهود چون به مجلس فرخندهء حضرت نبوى ( ص ) حاضر مىشدند ، و كلام قدسى نظام او را مىشنيدند ؛ هر گاه بعضى كلمات خوب به گوش آنها نمىرسيد و مىخواستند دوباره بپرسند ، مىگفتند :
« راعِنا ! »
يعنى : به جانب ما توجّه كن و رعايت نما ؛ مسلمانان نيز چون اين كلمه را از زبان يهود مىشنيدند ، گاهى استعمال مىكردند . خداوند ( ج ) از گفتن اين كلمه نهى
هامش
( 1 ) - نتيجه و فايدهاى پديدار نيست ؛
( 2 ) - كارى نمىتوانند بكنند ؛