اين با « سلالة » كه در آيات آمده است بهتر مىسازد .
اقبره : اقبار : در قبر كردن و ميراندن « اقبره » : در قبر كرد او را انشره : نشر : گستردن و گسترده شدن . لازم و متعدى آمده است آن گاه نشر و انشار به معنى زنده كردن به كار مىرود « نشر اللَّه الموتى و انشرهم : احياهم » صببنا : صب : ريختن . لازم و متعدى هر دو آمده است .
شقا : شق : شكافتن و شكاف . مصدر و اسم به كار مىرود .
قضبا : قضب در اصل به معنى قطع است ، سبزى خوردنى را قضب گويند كه پيوسته چيده مىشود ، اهل لغت آن را « قتّ » معنى كردهاند كه سبزى خوردنى است .
غلبا : غلباء : باغ انبوه و پر درخت . « الغلباء : الحديقة المتكاثفه » ، جمع آن « غلب » ( بر وزن قفل ) است .
اب : چراگاه . « الأب : المرعى من الحشيش و سائر النباتات تأكله الدواب » الصاخة : صاخّه : فريادى كه شدت آن . گوش را كر مىكند ، آن از نامهاى قيامت است در اقرب الموارد گويد : « صخ الصوت الاذن : اصمها » يعنى فرياد : گوش را كر نمود .
شأن : كار . حال . « الشأن : الامر و الحال » به كار عظيم نيز شأن گويند « الخطب من الامور » مسفرة : سفر ( بر وزن عقل ) : پرده برداشتن و آشكار كردن . « مسفره » نورانى .
مستبشرة : شادمان . استبشار : طلب شادى ، يافتن يا دانستن چيزى كه شاد
تفسير احسن الحديث (فارسى) — صفحة 87
مساهمون: على اكبر قرشى بنابى
ص٨٧