سورة الفلق مكّية و هى خمس آيات نزلت بعد سورة الفيل بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
[ سوره الفلق ( 113 ) : آيات 1 تا 5 ]
بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ
قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ ( 1 ) مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ ( 2 ) وَ مِنْ شَرِّ غاسِقٍ إِذا وَقَبَ ( 3 ) وَ مِنْ شَرِّ النَّفَّاثاتِ فِي الْعُقَدِ ( 4 )
وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ ( 5 )
به نام خداى رحمان رحيم
1 - بگو پناه مىبرم به پروردگار مخلوقات
2 - از ضرر آنچه آفريده است
3 - و از ضرر غاسق وقتى كه داخل شود
4 - و از ضرر دمندگان در گرهها
5 - و از ضرر حسود چون حسد كند
كلمهها
فلق : فلق ( بر وزن عقل ) : شكافتن . « فلق الشيء فلقا : شقه » و ( بر وزن فرس ) اسم مصدر است به معنى شكافته شده ( خلق ) . طبرسى آن را شكاف وسيع گفته است ، در قاموس و اقرب الموارد چندين معنى از قبيل صبح ، دره و شكاف براى آن نقل كرده و نيز گفته است « الفلق : الخلق كله » ظاهرا منظور از آن در آيه همه خلق است