« كسانى كه پرهيزكارى مىكنند چون از شيطان وسوسهاى به آنها برسد ، خدا را ياد مىكنند ، و در دم بصيرت يابند . »
ما از اين فرمودهء پروردگار : تَذَكَّرُوا الهام مىگيريم كه گوهر پناه بردن به خدا يادآورى اسماء ونعمتها ، و پاداش و عقاب پروردگار و قدرت او در عقب زدن شيطان است و در نتيجه توكّل بر او در رويارويى با شيطان است ، و گاهى پناه بردن به خدا مستلزم زارى و دلبستگى به او در سجود و ركوع است ، چنان كه اين را از آيهء 37 سورهء فصّلت درمىيابيم .
امّا دربارهء چگونگىِ پناه بردن به خدا در حديثى از هارون بن خارجه به نقل از امام صادق عليه السلام آمده است : از امام عليه السلام دربارهء دعا و بالا بردن دو دست پرسيدم و امام در پاسخ فرمود :
« اين چهار شكل دارد يا براى پناه بردن به خداست كه دو كف خود را رو به قبله مىگيرى ، و يا دعا براى رزق است كه دو كف خود را باز مىكنى و آن دو را رو به سوى آسمان مىكشى و يا براى دلبستگى به خداست كه با انگشت سبابهء خود اشاره مىكنى و يا براى توسّل است كه دو دست خود را بالاى سرت مىبرى كه اين خود ، نشانهء زارى به درگاه پروردگار است . « 1 » »
دوم - پناه بردن هنگام تلاوت قرآن :
خداوند مىفرمايد :
فَإِذَا قَرَأْتَ الْقُرْآنَ فَاسْتَعِذْ بِاللَّهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيمِ * إِنَّهُ لَيْسَ لَهُ سُلْطَانٌ عَلَى الَّذِينَ آمَنُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ « 2 » .
« و چون قرآن بخوانى از شيطان رجيم به خدا پناه ببر شيطان را بر كسانى كه ايمان آوردهاند و بر خدا توكّل مىكنند تسلّطى نيست . »
پناه بردن به خدا يعنى آنكه انسان احساس كند در محضر خداوند است و خداوند
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 90 ، ص 339 ، روايت 8 .
( 2 ) - سورهء نحل ، آيات 98 - 99 .