او را تحت نظر دارد و اينكه انسان بر او توكّل كند و با دلش او را نجوا كند كه او ياريش رساند و به شيطان اجازه ندهد كه افكار او را به انحراف كشاند و در دل او هنگام فكر كردن ، و يا هنگام خواندن قرآن ، وسوسه ايجاد كند و افكار باطل را در انديشهء او بيفكند . خلاصهء كلام ؛ اگر مؤمن به خدا پناه ببرد از عوامل اشتباه و انحراف در امان خواهد ماند .
سوم - پناه بردن به خدا هنگام فتنه :
الف - هنگامى كه فتنهء زليخا همسر عزيز ، يوسف را در برگرفت در آنجا يوسف به خدا پناه بُرد . خداوند مىفرمايد :
وَرَاوَدَتْهُ الَّتِي هُوَ فِي بَيْتِهَا عَن نَفْسِهِ وَغَلَّقَتِ الْأَبَوْابَ وَقَالَتْ هَيْتَ لَكَ قَالَ مَعَاذَ اللَّهِ إِنَّهُ رَبِّي أَحْسَنَ مَثْوَايَ إِنَّهُ لَايُفْلِحُ الظَّالِمُونَ « 1 » .
« و آن زن كه يوسف در خانهاش بود ، درپى كامجويى از او مىبود . و درها را بست و گفت : بشتاب . گفت :
پناه مىبرم به خدا . او پرورانندهء من است و مرا منزلتى نيكو داده و ستمكاران رستگار نمىشوند . »
ب - هنگامى كه از فتنهء حكومت هراسيد و خواست حكم به عدل كند به خدا پناه بُرد .
خداوند مىفرمايد :
قَالَ مَعَاذَ اللَّهِ أَن نَّأْخُذَ إِلَّا مَن وَجَدْنَا مَتَاعَنَا عِندَهُ إِنَّا إِذاً لَظَالِمُونَ « 2 » .
« گفت : پناه بر خدا كه جز آن كس را كه كالاى خويش نزد او يافتهايم بگيريم . »
واقعيّت آن است كه پناه بردن مؤمن به خداوند از خود فتنه و آزمون نيست ، بلكه از آن است كه فتنه او را به گمراهى نكشاند .
در حديثى از اميرالمؤمنين عليه السلام آمده است كه فرمود :
« هيچ كدام از شما نبايد بگويد خدايا من از فتنه ( آزمايش ) به تو پناه مىآورم ، زيرا هيچكس نيست ، مگر آن كه فتنه و آزمايش او را در برگيرد ، بلكه آنكه از فتنه
هامش
( 1 ) - سورهء يوسف ، آيهء 23 .
( 2 ) - سورهء يوسف ، آيهء 79 .