بخش اوّل - توبه ، ميراث ايمان
اوّل - توبه ، ميراث ايمان :
از آنجا كه خداوند ، انسان را از نطفهاى آميخته آفريده است و او را پيوسته مىآزمايد ، آدمى در بسيارى اوقات در معرض فروافتادن قرار مىگيرد . ليكن چون خداوند ، كانونهاى ضعف بشرى را مىداند ، درِ توبه را به روى او گشوده است و از او مىخواهد كه به پهنهء رحمت او درآيد .
توبه به درگاه الهى ، ميراث ايمان به اوست ، زيرا از سرزمينى پاك به اذن خداوند گياه پاك مىرويد و دل پاك ، با گناه آرام نمىگيرد و پيوسته آدمى با دل پاك ، پاكى مىيابد تا اثرى از گناه در دل او باقى نماند .
ايمان به خدا صرفاً كلماتى نيستند كه بر زبان جارى شوند ، بلكه نور ، روح و آرامش هستند و به همين سبب با گناه ، همخوانى نمىيابد و اگر توبه و شناخت مؤمن نسبت به رحمت خدايش نمىبود ، پس از گناه با غم و اندوه مىمرد .
الف - از همين رو خداوند به مؤمنان دستور توبه مىدهد و مىفرمايد :
يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا تُوبُوا إِلَى اللَّهِ تَوْبَةً نَصُوحاً . . . « 1 » .
« اى كسانى كه ايمان آوردهايد ! به درگاه خدا توبه كنيد توبهاى از روى اخلاص . . . »
هامش
( 1 ) - سورهء تحريم ، آيهء 8 .