بخش اوّل - حقايق و نشانههاى ايمان
بدين سان دريافتيم كه ايمان كانون نور فشردهاى است كه هرگاه گسترش يابد رنگ و لعاب زندگى صالحان را تشكيل مىدهد . اين كانون نور در واژهء ايمان كه همان « لا الهَ الّا اللَّه » است جلوهگر مىشود . آن كانون ، فشردهء حقايق و بينشهاى كتاب خداست ، به گونهاى كه اگر براى كسى ميسّر شود كه به گوهر حكمتها ، احكام ، سنّتها و هدايت كتاب الهى آگاهى يابد ، همه را در يك كلام ساده درمىيابد كه همان « لا الهَ الّا اللَّه » است .
سخن نخستين ما پيرامون همين نور است كه به توفيق الهى ، اندك اندك به تجلّيات و نشانههاى آن خواهيم رسيد .
نور ايمان
با ارادهء آهنين است كه خداوند ، مؤمن را از تاريكيهاى جهل به عرصهء شناخت و از جذابيتهاى هوى و هوس به محبّت الهى و از خود محورى به كعبهء حق و از هرج و مرج هوى پرستى به حاكميت عدالت مىكشاند .
در حديثى از امامان اهلبيت عليهم السلام آمده است كه فرمودهاند : « هرگاه بدعتها رخ نمود ، عالِم بايد عِلمش را آشكار سازد و اگر چنين نكند ، نور ايمان از او گرفته مىشود . . . » « 1 »
هامش
( 1 ) - بحارالانوار ، ج 48 ، ص 252 ، روايت 1 ( چاپ بيروت ) .