و خدا خواسته است اثر عمل آنها با كفاره از بين برود .
4 -
فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيامُ شَهْرَيْنِ مُتَتابِعَيْنِ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَتَمَاسَّا فَمَنْ لَمْ يَسْتَطِعْ فَإِطْعامُ سِتِّينَ مِسْكِيناً
.
معلوم است كه اين سه كفاره به طور مرتب است و در صورت عدم امكان منتقل به ديگرى مىشود ، فقهاء فرمودهاند : اگر يك ماه و يك روز از ماه ديگر روزه بگيرد ، دو ماه را به هم متصل كرده ، بقيه را به تدريج مىگيرد ، طبرسى فرموده اصحاب ما اماميّه گفتهاند ، اگر چنين كند خطا كرده ولى اعاده لازم نيست بقيه را به تدريج انجام مىدهد .
ذلِكَ لِتُؤْمِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَ تِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ وَ لِلْكافِرِينَ عَذابٌ أَلِيمٌ
.
يعنى : جعل كفاره و حلال شدن زن براى آنست كه سنت جاهليت را رها كرده ، به طرف خدا آئيد ، اگر كفاره داده و به زن برگشتيد معلوم مىشود كه به خدا ايمان داريد و گفتهء خدا و رسول را تصديق مىكنيد .
« تلك » ظاهرا اشاره است به خصال كفاره و برگشتن به زن ، مراد از « كافرين » كسانى است كه حكم خدا را رها كرده و زنانشان را باظهار حرام مؤبّد بدانند ، و يا منظور كفر عملى و عصيان است كه كفّاره ندهد و مقاربت كند .
5 -
إِنَّ الَّذِينَ يُحَادُّونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ كُبِتُوا كَما كُبِتَ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ
اين آيه و آيه بعدى گرچه دربارهء مطلق دشمنى كنندگان با خدا و رسول است ، ولى در عين حال به صورت تعليل بر وعدهء عذاب در آيهء سابق است ، يعنى شما را امر به ايمان و نهى از تعدى حدود خدا كرديم ، براى آنكه در غير آن صورت از « محادين » مىشويد و آنها را عذابى اليم در پيش است .
وَ قَدْ أَنْزَلْنا آياتٍ بَيِّناتٍ وَ لِلْكافِرِينَ عَذابٌ مُهِينٌ
.
تأكيد صدر آيه است يعنى اين آيات روشن از جانب ماست ، انكار كنندهء