خود از روى قصد در نزد دو نفر شاهد عادل ظهار كند زن بر او حرام مىشود ، براى فيصله دادن امر ، بايد يكى از دو كار را بكند يا زن را به طور شرعى طلاق بدهد و از او جدا شود و يا كفاره بدهد و به زنش بر گردد .
كفاره يكى از سه چيز است به طور مرتب ، اول آزاد كردن يك غلام است و در صورت عدم قدرت بايد دو ماه پى در پى روزه بگيرد ، اگر سى و يك روز پى در پى روزه گرفت دو ماه را به هم متصل كرده بقيه را به تدريج مىگيرد ، و اگر قدرت نداشته باشد به شصت نفر مسكين طعام مىدهد .
و نيز در آيات مىخوانيم كه ظهار كار بدى است و مسئوليت شديد اخروي دارد ، اين كار را عرب براى تنبيه زن و اذيت او انجام مىدادند و زن حرام ابدى مىشد كه اسلام از آن نهى كرد و حرمت ابدى را از بين برد .
1 -
قَدْ سَمِعَ اللَّهُ قَوْلَ الَّتِي تُجادِلُكَ فِي زَوْجِها وَ تَشْتَكِي إِلَى اللَّهِ وَ اللَّهُ يَسْمَعُ تَحاوُرَكُما
.
جملهء
قَدْ سَمِعَ اللَّهُ
حاكى از اجابت دعاى زن و نزول حكم ظهار است « تجادلك » خطاب است به رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و نشان مىدهد كه زن در باره حل مشكل بسيار بىتابى مىكرده است ،
تَشْتَكِي . . .
حاكى است كه از خدا نيز حل مشكل را مىخواسته است .
إِنَّ اللَّهَ سَمِيعٌ بَصِيرٌ
تعليل صدر آيه است .
2 -
الَّذِينَ يُظاهِرُونَ مِنْكُمْ مِنْ نِسائِهِمْ ما هُنَّ أُمَّهاتِهِمْ إِنْ أُمَّهاتُهُمْ إِلَّا اللَّائِي وَلَدْنَهُمْ
يعنى : با صرف گفتن اينكه : تو مانند مادر من هستى زنش مادر او نمىشود مادر او فقط زنى است كه او را زائيده است .
منظور از نفى مادر بودن آنست كه نفى مؤبد بودن را نفى كند ، زيرا چنان كه در الميزان فرموده : در جاهليت با گفتن اين كلمه ، زن بر او حرام مؤبد مىشد .