يك شاهد زنده است بر اينكه ضديت با رسول خدا نتيجهاش فنا و نابودى است .
مراد از شاهد ظاهرا شهادت بر اعمال در روز قيامت است كه در ذيل آيهء
فَكَيْفَ إِذا جِئْنا مِنْ كُلِّ أُمَّةٍ بِشَهِيدٍ
نساء / 41 گذشت و شايد منظور الگو و سرمشق باشد چنان كه در مجمع از امام باقر عليه السّلام در معنى شاهد نقل كرده :
« الينا يرجع الغالى و بنا يلحق المقصر » .
16 -
فَعَصى فِرْعَوْنُ الرَّسُولَ فَأَخَذْناهُ أَخْذاً وَبِيلًا
.
اخذ و بيل همان غرق شدن است ، آمدن لفظ رسول به جاى موسى اشاره به آنست كه عصيان فرعون نسبت به رسالت او بود ، الف و لام آن براى عهد ذكرى است .
17 -
فَكَيْفَ تَتَّقُونَ إِنْ كَفَرْتُمْ يَوْماً يَجْعَلُ الْوِلْدانَ شِيباً
.
تفريع است بر دو آيه فوق ، يعنى اگر پيامبرتان را عصيان كنيد ، چگونه از عذاب قيامت كنار خواهيد بود ؟ نسبت « تتقون » به « يوما » مجاز عقلى و منظور عذاب يوم است .
به نظر بعضى تقدير آن « كيف تتقون عذاب يوم » است ، تازه مولود را پير كردن اشاره به شدت عذاب است نه طول مدت آن روز .
18 -
السَّماءُ مُنْفَطِرٌ بِهِ كانَ وَعْدُهُ مَفْعُولًا
.
تعليل « يوما » و يا اشارهء دوم به شدت آن روز است ، « به » راجع به « يوما » وباء به معنى « في » يا سبب است ، آمدن « منفطر » به علت آنست كه سماء مذكر و مؤنث هر دو آيد ، و گرنه لازم بود منفطره گفته شود ضمير « وعده » راجع به خداست علت عدم تصريح آنست كه جز خدا كسى صاحب آن وعده نتواند باشد .