گويند : ضمير « ها » در فعل اول راجع به « فعلة » است و مراد از آن غرق شدن كفار و نجات مؤمنين مىباشد ، به قولى راجع به حمل است به اعتبار « فعله » به نظر مىآيد : آيه فقط راجع به نجات است ، يعنى : تا آن حمل و نجات را براى شما مايهء پند قرار دهيم كه بدانيد مؤمنان از بلا بدورند در آخرت نيز چنين خواهد بود .
ضمير « تعيها » راجع به « تذكره » است . يعنى : و تا حفظ كند آن تذكره را گوشهاى حفظ كننده . وعى و ايعاء گذاشتن متاع است در وعاء و ظرف .
ناگفته نماند : جعل تذكره نسبت به اشخاص اعم است يعنى : بعضى قبول مىكنند و بعضى قبول نمىكنند ، امّا قبول كردن گوشهاى شنوا ، فقط يك بعد دارد على هذا جملهء اول در رابطه با اتمام حجت و جمله دوّم در رابطه با كسانى است كه حتما از آن بهره مىبرند .
از طريق شيعه و اهل سنت رواياتى نقل شده در بارهء تفسير
أُذُنٌ واعِيَةٌ
به حضرت امير المؤمنين صلوات اللَّه عليه ، كه به بعضى از آنها اشاره مىشود ، زمخشرى در كشاف نقل مىكند .
از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نقل شده كه به وقت نزول اين آيه به على عليه السّلام فرمود :
از خدا خواستم كه آن را گوش تو قرار دهد اى على ، على فرمود : بعد از آن چيزى فراموش نكردهام و نخواهم كرد ، متن حديث چنين است
« عن النبى صلّى اللَّه عليه و آله انه قال لعلى عليه السّلام عند نزول هذه الاية : سئلت اللَّه ان يجعلها اذنك يا على قال على عليه السّلام فما نسيت شيئا بعد و ما كان لى ان انسى » .
واحدى در اسباب النزول از عبد اللَّه بن زبير از صالح بن هشيم نقل كرده مىگفت : شنيدم بريده مىگفت :
« قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و آله لعلى عليه السّلام ان اللَّه امرنى ان ادنيك و لا اقصيك و ان اعلّمك و تعى و حق على اللَّه ان تعى - فنزلت - و تعيها