نمود و فرمودههايش را اطاعت كرد ، در اينجا اعتماد بر خدا اطاعت كردن به اوست .
ناگفته نماند : توكل اگر با « على » باشد به معنى اعتماد آيه ، نه واگذار كردن .
14 -
يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ مِنْ أَزْواجِكُمْ وَ أَوْلادِكُمْ عَدُوًّا لَكُمْ فَاحْذَرُوهُمْ
.
ظهور آيه در آنست كه بعضى از زنان و فرزندان مىخواهند پدران را از راه حقّ بدر كنند ، لذا دستور رسيده كه از آنها بر حذر باشند ، به مناسبت مطلب سوره ، شايد علّت دشمنى آن باشد كه مانع از انفاق مىشدند .
در تفسير قمى از ابى الجارود از امام باقر عليه السّلام نقل شده : اين آنست كه چون مردى مىخواست به مدينه هجرت كند پسر و زنش به او چسبيده و مىگفتند تو را به خدا مرو كه ما بعد از تو ضايع مىشويم ، بعضى از آنها اطاعت كرده و از هجرت منصرف مىشدند ، خداوند آنها را از زنان و فرزندان بر حذر كرد و از طاعت آنها نهى نمود ، ولى بعضى آنها را گذاشته و هجرت مىكردند و مىگفتند :
به خدا اگر با من هجرت نكنيد سپس خدا من و شما را در مدينه جمع كند فائدهاي به شما نخواهم رسانيد ، چون آنها نيز هجرت كردند ، خداوند دستور فرمود كه با آنها نيكويى و احسان كنند لذا فرمود :
وَ إِنْ تَعْفُوا . . .
.
ولى سورهء تغابن مدنى است و ابو جارود ( زياد بن منذر ) زيدى مذهب و آدم مذمومى است ، على هذا منظور از دشمن بودن آنست كه پدران را از انفاق مانع مىشدند چنان كه گفته شد و اللَّه اعلم .
وَ إِنْ تَعْفُوا وَ تَصْفَحُوا وَ تَغْفِرُوا فَإِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِيمٌ
.
پس از آنكه در صدر آيه فرمود از آنها حذر كنيد و به گفتهشان عمل نكنيد در اينجا مىفرمايد : در مقابله با آنها سختگيرى نكنيد و از آنها در گذريد ،