لولاية محمّد صلّى اللَّه عليه و آله و وصيّه في الميثاق و سمّاه يوم الجمعة لجمعه فيه خلقه
» ( از تفسير صافى ) .
ذلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ
اشاره به رفتن به نماز است علم در آيه به معنى دانستن و دقت كردن است .
10 -
فَإِذا قُضِيَتِ الصَّلاةُ فَانْتَشِرُوا فِي الْأَرْضِ وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ
.
هر دو امر ، مفيد ايام هستند نه وجوب ، زيرا كه بعد از « حذر » واقع شدهاند ، امر به تفرق و طلب فضل خدا ظاهرا براى آنست كه از فرمان
وَ ذَرُوا الْبَيْعَ
ناراحت نباشيد كه بعد از نماز مىتوانيد آن را جبران نمائيد .
الميزان مىگويد : بنا بر آنكه :
وَ ذَرُوا الْبَيْعَ
شامل هر مشغول كننده است
وَ ابْتَغُوا مِنْ فَضْلِ اللَّهِ
طلب مطلق عطيههاى خداست از قبيل خريدن و فروش و عيادت مريضان ، و زيارت اقوام و حضور در مجالس علم و غيره .
وَ اذْكُرُوا اللَّهَ كَثِيراً لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ
اشاره است به آنكه در ياد خدا فقط به نماز جمعه اكتفاء نكنيد . ياد خدا با زبان باشد يا با قلب سبب رسوخ آن در قلب و سبب از بين رفتن غفلت و آن سبب فلاح است .
در مجمع البيان فرموده : از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله منقول است : انتشار در ارض و طلب فضل اللَّه ، طلب دنيا نيست بلكه عيادت مريض و حضور در جنازه ، و زيارت برادر دينى است .
« و روي عن أبي عبد اللَّه عليه السّلام انه قال الصلاة يوم الجمعة و الانتشار يوم السبت »
در باره نماز جمعه در « نكتهها » مطلبى خواهد آمد .
11 -
وَ إِذا رَأَوْا تِجارَةً أَوْ لَهْواً انْفَضُّوا إِلَيْها وَ تَرَكُوكَ قائِماً