يعنى : آيا به اين حديث كه از لوح محفوظ به دستور خدا نازل شده متهاون و بىاعتنا هستيد ؟ . ! منظور از رزق ، قرآن است چنان كه منظور از آن در آيه :
يا قَوْمِ أَ رَأَيْتُمْ إِنْ كُنْتُ عَلى بَيِّنَةٍ مِنْ رَبِّي وَ رَزَقَنِي مِنْهُ رِزْقاً حَسَناً
هود / 88 نبوت مىباشد ، در اقرب الموارد گويد : « الرزق : ما ينتفع به » پس قرآن مانند نبوّت رزق است ، على هذا تقدير آيه چنين مىشود : « و تجعلون رزقكم تكذيبا » .
بعضى رزق را حطّ انسان از خير دانستهاند ، بعضى مضاف تقدير كرده و گويند : « و تجعلون شكر رزقكم . . . » و اللَّه اعلم ، در جوامع الجامع فرموده :
« و
عن على عليه السّلام انه قرء و تجعلون شكركم
» . 83 و 84 -
فَلَوْ لا إِذا بَلَغَتِ الْحُلْقُومَ وَ أَنْتُمْ حِينَئِذٍ تَنْظُرُونَ
.
تفريع است بر تكذيب قرآن در رابطه با خبر بعث ، جواب « لولا » جملهء
تَرْجِعُونَها
است كه خواهد آمد ، يعنى اگر شما در نفى بعث راستگوييد چرا وقتى كه روح محتضر به حلقوم مىرسد نمىتوانيد آن را برگردانيد ؟ ! به عبارت ديگر : اگر مرگ و رفتن به سوى خدا مقدر و اجبارى نبود ، مىشد انسان جلو مرگ را بگيرد ولى اينكه : محتضر در مقابل چشمان او قبض روح مىشود ، دليل بر مقدر بودن مرگ و مسئول بودن انسان در مقابل عمل است چنان كه خواهد آمد .
فاعل « بلغت » روح ( نفس ) است ، رسيدن آن به حلقوم ، كنايه از اشراف به مرگ مىباشد وانگهى انسان از طرف پا مىميرد تا روح به حلقوم مىرسد ،
وَ أَنْتُمْ حِينَئِذٍ تَنْظُرُونَ
اشاره به لا علاج بودن است در رابطه با برگرداندن روح به بدن .
85 -
وَ نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْكُمْ وَ لكِنْ لا تُبْصِرُونَ
.
اشاره به حضور ملائكه در نزد محتضر است ، اقرب بودن بدانجهت است