خدا ، خدايت را تسبيح كن . يا باء براى تعديه است يعنى نام خدايت را تسبيح كن آن تسبيح خداست ، عظيم صفت اسم يا « ربك » است ، براى مزيد توضيح به
سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى
اعلى / 1 .
ناگفته نماند : در تمام قرآن فقط سه دفعه بعد از فعل « سبح » كلمهء « اسم » آمده و آنها در سورهء واقعه / 74 و 96 و در سوره حاقه / 52 است و يك دفعه هم بدون باء آمده
سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى
اعلى / 1 : در بقيّه يا اضافه به خدا شده مانند
سَبَّحَ لِلَّهِ . . .
،
يُسَبِّحُ لِلَّهِ . . .
وَ سَبِّحْهُ لَيْلًا طَوِيلًا
و يا لفظ « بحمده » ذكر شده نظير
وَ سَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ . . .
.
اگر كلمهء « باء » در « باسم » بمعنى تعديه باشد ، به نظر من منظور از اين آيات تسبيح و بىنقص دانستن ربوبيّت خداست ، چنان كه در
سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى
نيز چنين است ، دقت در ما بعد و ما قبل آيات نيز نشان مىدهد كه مقدارى از ربوبيت گفته شده ، بعد
فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّكَ
آمده و در
سَبِّحِ اسْمَ رَبِّكَ الْأَعْلَى
نيز آيات ربوبيت بعدا آمده است .